X
تبلیغات
باشگاه شائولین چوان ووشو شهید بابازاده

+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/07/29ساعت 7 بعد از ظهر  توسط علی بابازاده  | 


+ نوشته شده در  جمعه 1392/02/20ساعت 5 بعد از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/02/04ساعت 8 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/02/04ساعت 8 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  شنبه 1391/07/22ساعت 8 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  شنبه 1391/07/22ساعت 8 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  شنبه 1391/07/22ساعت 7 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 11 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 11 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

1- ضربان قلب
در شرايط عادي و استراحت با قرار دادن انگشتان سبابه و وسط بر روي يكي از نبض هاي بدن مانند ناحيه مچ دست و يا شريان گردن در قسمت انتها و تحتاني استخوان فك پائين تعداد ضربان قلب شخص مورد آزمايش را در مدت يك دقيقه مي توان شمارش نمود . اين عمل را در شرايط ي كه ورزشكار در اوج شدت تمرين بدني مي باشد تكرار مي كنيم . مشخص كردن تعداد ضربان قلب در حالت استراحت و در شرايط حد اكثر فشار تمرين هاي جسماني يكي از روشهاي تعيين ميزان آمادگي جسماني افراد مي باشد .براي سهولت و در عين حال صحت عمل مي توان تعداد ضربان قلب را در 15 ثانيه شمارش كرده و در عدد 4 ضرب نمود . تعداد كمتر ضربان قلب در شرايط استراحت و تمرين بيانگر آمادگي شخص است . واحد اندازه گيري در اين آزمون تعداد ضربان قلب در مدت يك دقيقه مي باشد .

2- ظرفيت حياتي
تعيين حد اكثر اكسيژن مصرفي هنگام تمرين هاي بدني در زمان يك دقيقه معياري است براي سنجش و آمادگي دستگاه تنفس بدن انسان . هر قدر توانائي مصرف اكسيژن بيشتر باشد ، قابليت انجام و تداوم فعاليت هاي جسماني بهتر خواهد بود . براي اندازه گيري مصرف اكسيژن جهت تعيين ظرفيت حياتي به روش سا ده ، از يك دوچرخه ثابت استفاده مي شود . در اين آزمون ورزشكار به مدت 5 دقيقه بر روي دوچرخه نشسته و در حد توانائي به ركابها فشار آورده و پا مي زند . قبلا درجه دو چرخه به مقدار مورد نياز ثابت مي شود . واحد اندازه گيري در اين آزمون ليتر در دقيقه است .

3- ضخامت چربي
اندازه گيري چربي بدن انسان به روشهاي نسبتا مشكل قابل اجرا است ، ولي با توجه به تحقيقات انجام شده مبني بر اينكه مجموع اندازه هاي سطحي سه ناحيه مشخص شده بدن نسبت مستقيم با در صد چربي دارد ، لذا با اين روش ساده مقايسه لازم بين ورزشكاران مختلف صورت مي گيرد .
براي اين منظور با استفاده از يك دستگاه كا ليپر يا اندازه گيرنده پوست و ناحيه سطحي بدن ، سه قسمت شامل عضله سه سر بازوئي ، ناحيه كتف و ناحيه شكمي را بطور دقيق اندازه مي گيريم . مجموع سه اندازه گيري را يادداشت كرده و آن را با اعداد داخل جدول استاندارد مقايسه مي كنيم . براي اندازه گيري ناحيه عضله سه سر بازوئي نقطه اي در وسط فاصله بين مفصل آرنج و مفصل شانه مشخص كرده و با دو انگشت شست و سبابه محل فوق را گرفته سپس با كا ليپر اندازه گيري مي نمائيم . همين روش در دو ناحيه ديگر نيز صورت مي گيرد بطوري كه نقطه بعدي يك سانتيمتر يا بيشتر از راس تحتاني استخوان مثلثي شكل كتف ودر امتداد يكي از ا ضلاع آن بوده و نقطه سوم در ناحيه شكمي بين ناف و قسمت فوقاني و قدامي استخوان خاصره مي باشد . واحد اندازه گيري بر حسب ميليمتر است .

4- دوها
دو 45 متر ، بر اساس زمان صرف شده بر حسب ثانيه و دو هاي 540 متر و 1600 متر بر حسب دقيقه و ثانيه مشخص شده اند . در دو 12 دقيقه مسافت طي شده بر حسب كيلو متر محاسبه مي گردد .

 

5- دو 9 +4 متر
با مشخص كردن يك فاصله 9 متري و كشيدن دو پاره خط در ابتدا و انتهاي اين فاصله دو قطعه چوب كوچك را در يك سو قرار داده و فرد مورد آزمايش در سوي ديگر مي ايستد . با فرمان شروع ، ورزشكار مي بايد با حد اگثر سرعت فاصله 9 متر را دويده و با بر داشتن يك قطعه چوب آن را به سمت مقابل آورده و حركت را براي حمل چوب دوم نيز ادامه دهد . به همين ترتيب فاصله 9 متر تعيين شده را 4 بار با حد اكثر سرعت و در حد توانائي خود طي مي كند .  زمان شروع تا پايان اين حركت بر حسب ثانيه ثبت مي گردد.

 

 

6- دو مار پيچ
در يك مسير تعيين شده 10 متري ، 4 مانع را با فاصله 3 متر از يك ديگر طوري قرار مي دهيم كه مانع اول تا چهارم هر كدام به فاصله نيم متر از خط شروع و خط پايان فاصله داشته با شند . با شروع حركت ورزشكار مورد آزمايش با حد اكثر توان و سرعت خود سعي مي كند ابتدا يك بار فاصله 10 متر را بطور رفت وبر گشت طي كرده ، سپس با عبور از پشت اولين مانع بطور مار پيچ از ميان بقيه مانع ها عبور نمايد . در پايان مجددا فاصله 10 متر را بطور رفت و برگشت يك بار ديگر طي كرده و به خط پايان مي رسد . زمان صرف شده بر حسب ثانيه ، معيار اندازه گيري اين حركت است .


 

7- پرش طول در جا
پاره خطي روي زمين رسم كرده و شخص مورد آزمايش در پشت آن قرار مي گيرد . او مي بايد در حد توان خود به جلو وبطور طولي پرش نمايد . محل فرود پاشنه ها تا پاره خط رسم شده ميزان پرش را مپخص مي كند . اين حركت در دو نوبت انجام شده و بيشترين طول پرش ثبت مي گردد.  مقياس تعيين شده ، پرش طول نسبت به قد شخص در نظر گرفته شده است .

 

 

 

8- پرش ارتفاع در جا
ورزشكار مورد نظر در كنار ديواري مدرج ايستاده و يكي از دستها ي خود را بدون اينكه كف پاها يش از زمين جدا شود بطور كاملا كشيده بالا مي برد و محل بر خورد انتهاي انگشت وسط با ديوار اندازه گيري مي شود ، سپس به حالت اوليه بر گشته سعي مي كند بدون دور خيز ، در حد اكثر توانائي خود بطور عمودي به بالا جهش كرده و انگشت وسط دست خود را به بالاترين نقطه ممكن بزند . اختلاف فاصله دو نقطه بدست آمده ، ارتفاع پرش را به سانتيمتر مشخص مي كند . اين حركت در دو نوبت صورت گرفته و بهترين نتيجه درج مي گردد.

 

 

9- پرش جفت دو طرف
قطعه چوب يا مانع كوچكي به طول 50 و به عرض 20 و ارتفاع 10 سانتيمتر بر روي زمين قرار مي دهيم . فرد مورد آزمايش مي بايد با فرمان شروع به مدت يك دقيقه با هر دو پا به دو طرف اين مانع پرش نمايد . تعداد دفعات پرش هاي انجام شده در يك دقيقه ، واحد اندازه گيري اين آزمون مي باشد .

 

 

 

10- كشش ميله
اين آزمون كه به حركت بار فيكس معروف است توانايي بالا كشيدن بدن به كمك دستها و با استفاده از يك ميله افقي را مشخص مي كند . در هر بار مي بايد ناحيه چانه تا حد ميله بالا آمده و مجددا به حالت اوليه با دستهاي كاملا كشيده باز گشت نمايد . تعداد دفعات انجام گرفته در حد توانائي هر فرد واحد اندازه گيري در اين آزمون محسوب مي شود .

 

 

 

 

11- فشار موازي
آزمون فوق با استفاده از دستگاه پارالل كه يكي از وسايل مورد استفاده در ورزش ژيمناستيك است به مورد اجرا گذارده مي شود . شخص در حالي كه دو ميله موازي پارالل را در دستهاي خود گرفته است ، بطور عمودي و بين دو ميله بدون حركت مستقر مي شود . بايد توجه داشت كه مفاصل آرنج هاي دو دست كاملا باز و هيچگونه خميدگي نداشته باشد . با فرمان شروع ، شخص مورد آزمايش ، مي بايد بدن را كاملا پائين برده و مجددا با فشار به حالت اوليه باز گرداند . با شمارش اين حركت تعداد دفعات انجام شده در حد توانائي ملاك ارزشيابي خواهد بود .

 

 

12- قدرت پنجه
بوسيله نيرو سنج دستي كه در تصوير مشخص شده است ، قدرت پنجه بر حسب كيلو گرم بدست مي آ يد . اعداد قيد شده در جدول هاي استاندارد بيانگر نسبت نيروي اعمال شده به نيروسنج بر وزن بدن فرد مورد آ زمايش مي باشد .

13- توانائي دستها
در حالي كه ورزشكار روي نيمكت به پشت خوابيده و كف پاها روي زمين مستقر هستند ، ميله وزنه ها را با دست ها گرفته و بر روي سينه مي آورد ، سپس با فشار آن را بالا برده بطوري كه مفاصل آرنج هاي هر دو دست كاملا باز شوند . اين حركت مي بايد تنها در يكبار و در حد اكثر توانائي شخص انجام پذيرد . مقدار وزنه مورد استفاده مقياس تعيين كننده اين آزمون است .
واحد تعيين شده در جدول هاي استاندارد بر اساس نسبت وزنه قابل حمل بر وزن بدن شخص مورد آزمايش مي باشد .

 

 

 

14- توانائي پاها
در دستگاه بدنسازي و در قسمت پرس پاها ، وزنه اي انتخاب مي شود كه شخص مورد آزمايش با فشار پاها تنها يك بار قادر به جابجائي آنها باشد . مقدار وزنه جابجا شده مقياس اين آزمون است . واحد تعيين شده ، نسبت وزنه جابجا شده به وزن بدن شخص مي باشد .

 

 

15- دراز و نشست
در اين آزمون ورزشكار به پشت دراز كشيده و با فرمان شروع كه همزمان با فشار تكمه زمان سنج مي باشد ، در حالي كه دستها ي خود را به پشت سر گذاشته و مفصل زانو را در حد زاويه 90 درجه تا نموده است ، سر را بالا آورده تا حد امكان به پاها نزديك و مجددا به حالت اوليه باز مي گردد . اين حركت در مدت يك دقيقه تكرار شده و تعداد دفعات انجام شده به عنوان مقياس سنجش ثبت مي گردد.

 

 

16- آزمون پله
جعبه اي مكعب شكل به ارتفاع 40 سانتيمتر يا پله اي با همين ارتفاع انتخاب مي كنيم و از شخص مورد آزمايش مي خواهيم كه بطور متناوب بر روي پله رفته و دو باره پائين بيايد . حركت به اين ترتيب انجام مي گيرد كه اول يك پا روي پله قرار گرفته سپس با پاي ديگر مي بايد به بالاي جعبه يا پله رفت . پس از اينكه ورزشكار كاملا در روي پله ايستاد مجددا همان پاي اول را پائين گذاشته سپس با پاي بعدي به حالت اوليه بر مي گردد . اين بالا و پائين رفتن ها مي بايد بدون مكث و در زمان 3 دقيقه انجام گيرد . پس از پايان زمان تعيين شده فرد مورد نظر روي پله نشسته و بلا فاصله بعد از 10 ثانيه استراحت تعداد ضربان قلب او براي مدت يك ذقيقه محاسبه مي شود .

 

 

 

 

17- عكس العمل
خط كشي را از انتها در نقطه صفر نگهداشته و از شخص مورد آزمايش خواسته مي شود كه انگشت شست و سبابه يكي از دستان خود را در نقطه 50 ( 50 سانتيمتري ) خط كش قرار دهد . در حالي كه شخص به خط كش خيره شده است مي بايد بدون اطلاع قبلي آن را رها كرد . با گرفتن خط كش شماره محل تماس انگشتان ثبت مي گردد.

 

                                         


 

18- انعطاف تنه به جلو
فرد مورد نظر در روي زمين نشسته بطوري كه پاها كاملا كشيده شده باشد . نيمكتي را در مقابل او به پهلو قرار داده و كف پا ها با سطح نيمكت تماس پيدا مي كند . سپس خط كشي را طوري روي نيمكت قرار مي دهيم كه نقطه 15 سانتيمتري آن در لبه سطح نيمكت قرار گرفته و صفر آن به طرف فرد مورد آزمايش قرار گيرد . انتهاي انگشتان وسط دستهاي شخص در حالي كه حد اكثر سعي خود را در خم كردن بدن و دور كردن دستها دارد ، بر روي خط كش اندازه گيري كرده و نقطه مشخص شده را با واحد سانتيمتر ثبت مي كنيم .

19- انعطاف تنه به پشت
در اين آزمون شخص به طرف سينه بر روي زمين دراز كشيده و در حالي كه مچ پا هايش بوسيله فرد يا مانعي نگهداشته شده است ، سعي مي كند تا حد امكان سر و گردن و سينه و حتي ناحيه شكم خود را از زمين جدا كند . در حد نهائي اين حركت در صورتي كه بتواند به مدت 2 ثانيه در آن حالت باقي بماند ، فاصله زمين تا نوك بيني و ي اندازه گيري شده و بر حسب سانتيمتر درج مي گردد.

20- دامنه حركتي مفصل شانه
در اين آزمون ورزشكار بر روي سينه كاملا دراز كشيده و سعي مي كند يكي از دستهاي خود را بدون تا كردن آرنج بطور مستقيم تا حد امكان بالا آورده و حداقل به مدت 3 ثانيه در حالت نهائي نگهدارد . نسبت فاصله مچ دست تا سطح زمين به اندازه طول دست از مفصل مچ تا مفصل شانه مقياس اندازه گيري مي با شد . نوك بيني مي بايد در تمامي طول اين حركت با زمين تماس داشته با شد .

 

21- دامنه حركتي مفصل ران
فرد مورد آزمايش سعي مي كند در حالي كه امتداد سر وتنه بطور طبيعي و عمود بر سطح ايستادگي باشد ، در حد اكثر توانائي خود و بدون گرفتن كمك پا ها را به سمت پهلو از يكديگر دور كند . نسبت فاصله بين انتهاي اتصال دو استخوان خاصره تا سطح زمين نصف فاصله دو پا مقياسي براي سنجش اين قابليت جسماني مي باشد .

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

 حسین اوجاقی قهرمان ارزندهای است كه بارها پرچم كشورش را در جای جای جهان به اهتزاز

  درآورده وی فرزند ارشد خانوادهای 6 نفره میباشد، پدرش كارمند صنایع دفاع بوده و در خانواده

  او علاوه بر وی برادرانش امیر اوجاقی ومهدی اوجاقی نیز صاحب عناوین قهرمانی می باشند.

 وی دارای مدرك فوقلیسانس رشته مدیریت تربیت بدنی و مجرد میباشد. حسین اوجاقی نیمه

 شب هشتم شهریور یك هزار و سیصد و پنجاه و چهار در بیمارستان فیروزگر تهران دیده به

 جهان گشوده، زندگیش را در جنوب شهر تهران منطقه شهر ری ادامه داده، ورزش را در سن

  هشت سالگی با ژیمناستیك آن هم بطور هفتهای سه جلسه آغاز نموده سپس در دوازده سالگی

 (1366) به كانذنریو روی آورد و نزد اولین استاد رزمی خود، نیكروش ورزشهای رزمی را

 با هفتهای سه جلسه آغاز نمود. دوران نوجوانی او با كلنجارها و سرشاخشدن با هم سن و سالهایش

  سپری شد. وی به تمرینات مستمر و كلاسیك خود زیر نظر مربیش با نظم، خاصی ادامه داد.

 پس از چند سال با افتتاح كلاس كیك بوكس در منطقه شهرری توسط همان مربی وی به سوی

 رشتههای كیك بوكس روی آورد این روش تا سال 1372 ادامه یافت، پس از آن با مرحوم فریدون

  مالكی (یكی از نامآوران رشتههای رزمی ایران) آشنا شد و در لباس شاگردی به تمرین پرداخت

  به زعم وی شخصیت رزمیاش نزد ایشان شكل گرفت و احساس تكامل در هنر رزمی به او

  دست داد وی معتقد است از لحاظ تكنیك و مسائل مربوط به هنر رزمی هر آنچه دارد را مدیون

  مرحوم مالكی میباشد در كنار اینها بوكس را نزد حاج آقا محمدی باز هم در همان محله تهران

  ادامه داد، پس از چند سال نگاه وی به ورزش حرفهای جلب شد چرا كه او بصورت حرفهای

  تمرین میكرد، اما او احساس کرد در مسابقات حرفهای جای خالی پرچم ایران احساس میشود

  هر چند در برخی از رشتهها و در قسمت آماتور پرچم كشورش به اهتزاز در می آمد، اما حسی

  درونی او را به حضور در میادینی بزرگتر فراخواند این حس باعث شد تا برای ارضای نیاز

  درونی خود به مسابقات حرفهای روی آورد
+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

براستي عوامل موفقيت در يك مبارزه رزمي چيست؟ آيا كسي كه ضربات پاي پرقدرت و سريعي داشته باشد؟ يا كسي كه بتواند به حريفش ضربات سنگين دست بزند؟ يا فردي كه قادر باشد فنون قفلي و پرتابي را به خوبي اجرا نمايد؟ این مطلب را مدت زیادی بود که میخواستم بزارم اما کامل نبود که بر اساس تجربیات در ورزش رزمی و برای بالا بردن اطلاعات و اعتماد به نفس و عوامل موفقیت یک رزمی کار توسط.....نوشته شده.
اصولاً در پيروزي يك نبرد رزمي عوامل بسياري دخالت دارند، اما چند عامل هستند كه از عوامل ديگر بسيار مهمترند كه در پي مي آيد:

۱-ريلكس بدن: «ريلكس» واژه اي است انگليسي و بمعناي شُل كردن بدن. رزمي كاري كه بتواند به طرز صحيحي بدنش را ريلكس و شُل كند به راحتي قادر است پارازيت‌ها و افكار منفي ذهن خود را كنترل نمايد و فكرش را آرام سازد. به عبارتي «وقتي كه بدن آرام شود، ذهن نيز آرام مي شود».زماني كه ذهن آرام شد، فرد مي تواند از تمام تكنيكها و فنون رزمي خود، در مبارزه حداكثر استفاده را ببرد. بعلاوه وقتي كه بدن ريلكس و آرام باشد، انرژي جسمي و روحي اضافي به هدر نرفته و رزمي كار بنيه و قدرت بيشتري براي مبارزه و اجراي فنون خواهد داشت. يك رزمي كار مي تواند تكنيك شل كردن بدن را به 2 طريق انجام دهد:

الف-ريلكس ثابت: اين شيوه به صورت نشسته و يا اغلب، دراز كش انجام مي شود و شخص بوسيله القاء حس سنگيني به خود، نقاط بدنش را شل كرده و به آرامش مي رسد.

ب-ريلكس متحرك: پس از اينكه تكنيك ثابت آموخته شد، شخص مي تواند ريلكس متحرك كه بسيار موثرتر است را تمرين كند. ريلكس متحرك شامل حركات نرم«تايچي»و «چي كونگ» است. اين حركات بعلت آنكه نرم، آهسته، روان و با هماهنگي تنفس انجام مي شوند، عضلات رزمي كار را در حركت، ريلكس كرده به وي آرامش روحي فوق العاده اي مي بخشد. و بخاطر آنكه از طريق اين حركات، كارآيي هنرجوي رزمي بسيار بالا مي رود، امروزه اكثر رشته هاي رزمي در جهان حركات نرم «تايچي» و «چي كونگ» را بعنوان مكمل سبك رزمي خود تمرين مي كنند.

۲-تقويت فنون دفاعي: متاسفانه اكثر سبكهاي رزمي، بر روي تكنيكهاي تهاجمي تاكيد بسيار مي ورزندو به تكنيكهاي دفاعي، توجه لازم را ندارند. فنون دفاعي بعلت آنكه شما را در برابر ضربات حريف كه گاه ممكن است منجر به نقص عضو و حتي مرگ شود، محافظت مي كند در مبارزه بسيار مهمتر هستند تا فنون تهاجمي. شما مي توانيد تحت نظر يك استاد در عرض حداقل 6 ماه مبارزي تهاجمي شويد، ولي اگر بخواهيد بصورت مبارزي تدافعي كه بتواند ضربات سريع و غافلگيرانه حريف را مهار كند در آئيد، احتياج به سالها تمرين زير نظر يك استاد با تجربه داريد. عدم دفاع سريع و اصولي ضربات، در مبارزات قهرمانان مشهور سبكهاي كلاسيك نيز مشاهده مي شود. سبك «وينگ چون» كونگ فو يكي از سبكهاي دفاعي معروف در دنياست كه تكنيكهاي دفاعي موثري دارد. وقتي كه شما در اثر تمرين، مهارتهاي دفاعي نان را افزايش دهيد، فنون تهاجمي تان خود به خود پيشرفت مي كند. ولي اگر بخواهيد بيشتر بر روي تكنيكهاي حمله اي تاكيد ورزيد، فنون دفاعي تان بطور اصولي تقويت نمي شود.

۳-محكم كردن بدن: حساسيت زدايي جسمي نسبت به ضربه يكي از اصول بسيار مهم در هنرهاي رزمي است. شما هر چقدر كه در فنون دفاعي، سريع و هوشيار باشيد، باز هم امكان دارد در مبارزه يكي دو ضربه به شما اصابت كند كه البته امري است طبيعي. يا زماني كه بخواهيد تكنيك هاي حريف را دفاع نماييد بايد از دستهاي محكمي برخوردار باشيد. از اين رو، بدنسازي جسمي يك رزمي كار در مقابل ضربه به 3 بخش تقسيم مي شود:

الف-حساسيت زدايي عضله اي: در اين وضعيت، حساسيت عضله ها نسبت به ضربه به تدريج از بين مي روند.

ب-محكم كردن استخوانهاي دست و پا: طي تمرينات رزمي و مخصوصاً مبارزه، استخوانهاي هنر جويان چه در دفاع و چه در حمله بدفعات به هم اصابت مي كنند و اگر يك رزمي كار ماهر در فنون رزمي استخوانهاي دست و پايش محكم نباشد، ممكن است در اثر درد شديدي كه در استخوان ساعدش به علت دفاع ضربه حريف بوجود مي آيد، قادر به ادامه مبارزه نباشد. پس لازم است كه استخوانهاي ضروري، مخصوصاً استخوان ساعد دست و ساق پا محكم شده و حساسيت آنها نسبت به ضربه بتدريج از بين بروند.

ج-حساسيت زدايي صورت: از بين بردن حساسيت صورت نسبت به ضربه، اهميت زيادي دارد. چون ضربه به صورت باعث گيجي مي شود و زماني كه رزمي كاري گيج و مغشوش شود، بهترين موقع است كه وي را تحت حملات متوالي قرار داد. فردي كه در اثر اصابت ضربه به صورتش، گيج شود ديگر هيچ عكس العملي نمي تواند از خود بروز دهد. از اينرو، حساسيت بعضي از نقاط صورت را بايد از بين برد. حساسيت زدايي صورت بايد بسيار با احتياط و بتدريج صورت گيرد و مواظب بود كه به نقاط حساس مثل: بيني يا چشمها آسيبي وارد نشود. هر 3 نوع بدن سازي كه در بالا تشريح شد، بايد حتماً تحت نظر مربي مجرب و بتدريج انجام گيرند. البته نقاط حياتي بدن نظير: بيضه، چشم، حفره گردن و غيره را بهيچ وجه نمي توان در برابر ضربه مقاوم نمود و تنها راه محافظت از آنها، تقويت فنون دفاعي است.

۴-توانايي مبارزه در فاصله نزديك: مبارزه در اغلب رشته هاي رزمي در فاصله دور انجام مي شود و بر اين اساس، اكثر رزمي كاران تنها قادرند از فاصله دور مبارزه كنند و اگر فاصله بسته شود، در فاصله نزديك نمي توانند به نحو موثري به مبارزه شان ادامه دهند. توانايي مبارزه از فاصله نزديك، براي يك رزمي كار بزرگترين امتياز محسوب مي شود. اگر دقت كرده باشيد دو نفر شخص عادي كه واقعاً با هم درگير مي شوند، در يك لحظه بطور غريزي و ناخودآگاه فاصله بين خود را كم مي كنند و بيشتر از ضربات دست استفاده مي نمايند. و اين امر، در تمام مبارزات حقيقي و آزاد رزمي، طبيعي است. و به همين علت است كه اكثر قهرمانان رزمي‌كاري كه در مسابقات از فاصله دور و به صورت كلاسيك و قراردادي مبارزه كرده و پيروز مي شوند، در مبارزات غيرقراردادي و آزاد و همچنين درگيريهاي خياباني، بندرت مي توانند حريف خود را مغلوب سازند.

تعداد معدودي از سبكهاي رزمي هستند كه مبارزه شان از فاصله نزديك و بيشتر با استفاده از دفاعها و ضربات دست (كه پيروزي نهايي در يك نبرد حقيقي را تعيين مي كند) مي باشد. يكي از اين رشته ها، سبك «وينگ چون» كونگ فو است كه مبارزات اين سبك، اصلي ترين و حقيقي ترين مبارزات رزمي در جهان مي باشد، چون در شرايط كاملاً واقعي انجام مي‌گيرند. براي نمونه، مبارزات يكي از قهرمانان معروف اين رشته را بررسي مي‌كنيم: «امين بوز ته په» استاد ارشد سبك وينگ چون و يكي از قهرمانان فعلي در مبارزات آزاد جهاني است. «اِمين» در بيش از 400 مبارزه كاملاً آزاد و خشن (بدون داشتن دستكش، محافظ سر و ديگر تجهيزات ايمني) شركت نموده و كليه حريفان خود را معمولاً كمتر از يك دقيقه مغلوب كرده و تا به حال شكست نداشته است. در بين حريفاني كه اين استاد وينگ چون شكست داده، نام چند تن از رزمي كاران و اساتيد مشهور رشته هاي مختلف رزمي نيز به چشم مي خورد.

راز اصلي موفقيت امين، سرعت زياد و هوشياري ذهني خارق العاده در بكارگيري تكنيكهاي دفاعي و تهاجمي دست به صورت هماهنگ است. به نحوي كه وي در نبردهايش با تهور زيادي فاصله خود را با حريف مي بندد و با هوشياري كامل و اغلب با استفاده از ضربات مشت مستقيم و بر هم زدن تعادل حريف، مبارزه را به نفع خود به پايان مي برد. (فنوني كه ذكر شد، از تكنيكهاي رايج در سبك وينگ چون است) اگر مي خواهيد قادر شويد در فاصله نزديك مبارزه كنيد، ابتدا بايد زير نظر استادي مجرب، ضربات و دفاعهاي دست خود را مهارت بخشيد و سپس فنون قفلي و درويي (به زمين انداختن حريف) را بياموزيد. ضمناً از تجهيزات ايمني نيز حتماً استفاده كنيد.

۵-تنفس صحيح و تقويت ششها: مَثَلي است چيني كه مي گويد: «اگر ضربه يك رزمي‌كار فاقد كنترل تنفس باشد، ضربه اش قدرت لازم را نخواهد داشت». رزمي كاري كه به تكنيكهاي تنفسي آشنا نباشد و آنها را انجام ندهد، نبايد خود را يك رزمي كار واقعي بداند. اگر نگاهي به تمرينات سبكهاي رزمي بيندازيم، در تمام آنها تكنيك هاي كنترل تنفس وجود داشته و اهميت زيادي دارد. براستي چرا تنفس صحيح براي يك رزمي كار بسيار مهم است؟

اجازه دهيد با مثالي ساده، مطلب را روشن تر سازيم: اگر شما از چيزي بترسيد و يا نسبت به موضوعي خشمگين شويد، اولين ريتم بدني تان كه از تعادل خارج مي شود، تنفس شماست كه سريع و تند مي گردد. حال اگر در اين وضعيت بتوانيد نفسهاي عميق و شكمي انجام دهيد يا به عبارتي تنفسهايتان را كنترل كنيد، بسرعت آرام شده و انرژي جسمي و روحيتان تحليل نمي رود.

پس اگر مايليد طي تمرينات و مبارزه زود خسته نشده و بنيه، قدرت و استقامت زيادي داشته باشيد، تمرينات تنفسي را پيوسته انجام دهيد. از طريق تمرينات صحيح كنترل تنفس، ابتدا ششها قوي مي‌شوند و حين تمرينات طاقت فرساي رزمي كه انرژي بدن رو به اتمام است، اين ششهاي قوي هستند كه تنفس را خود به خود كنترل كرده و اجازه نمي دهند، رزمي كار خسته و از ادامه فعاليت متوقف شود، بلكه با تنفسهاي عميق و كسب اكسيژن بيشتر، به وي انرژي مي بخشند. اينكه مي بينيد بعضي از هنرجويان رزمي، در نبرد زود خسته شده يا اصطلاحاً «مي بُرَند» به خاطر عدم آشنائي شان به تنفس عميق و اصولي است. نكته ديگر اينكه: يك رزمي كار اساساً بايد در حين تنفس كه بدن ضعيف شده و مي خواهد انرژي بگيرد، تكنيكهاي دفاعي و موقع تخليه هوا كه بدن قدرت گرفته و ميخواهد انرژي را انتقال دهد ضربه بزند.

۶-خود را به يك سبك رزمي محدود نكنيد: نبايد خود را تنها به فراگيري يك رشته رزمي خاص محدود كنيد. چون هر سبك رزمي، مزايا و معايبي دارد و نمي توان گفت كدام رشته رزمي بهترين سبك است. بعضي ها آنقدر به رشته رزمي شان علاقه و حساسيت دارند كه اگر عيبي واقعي از آن گفته شود، نمي خواهند آنرا بپذيرند. لازم به ذكر است كه تمام هنرهاي رزمي در دنيا از معبد شائولين در چين نشات گرفته و ريشه تمام سبكها در دنيا يكي است. و اگر دقت كرده باشيد، تكنيكهاي پا و دست با كمي اختلاف، در كليه رشته ها يكسان است و تنها اسمشان فرق مي كند. يكي از علتهايي كه باعث شد بروسلي در دنيا شهرت بسياري بدست آورد اين بود كه بروسلي با اينكه سبك اصلي اش وينگ چون كونگ فو بود، ولي اصول چندين سبك رزمي ديگر را فرا گرفته و پيوسته تمرين مي نمود و خود را صرفاً به يك رشته رزمي، محدود نكرده بود. براين اساس بود كه وي حركات و فنون رزمي را مثل يك «بالِريَن» نرم و راحت و با سرعت و قدرت بسياري بر روي حريفانش اجرا نموده همه را مجذوب خود مي كرد.

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

پارکور (به فرانسوی: Parkour) یا هنر جابجایی (به فرانسوی: L'art du déplacement) یا شهرنوردی به پیشهاد گروه "رها" یک راه نوین برای تعامل با محیط اطراف فقط با استفاده از توانایی‌های انسان است. داوید بل، بنیان‌گذار پارکور در فرانسه می‌گوید: جنبهٔ فیزیکی پارکور، غلبه‌کردن بر تمامی موانع پیش روست، درست مانند این‌که در شرایط اضطراری گیر کرده باشید. پارکور فقط صرف حرکات نیست، بلکه مجموعه‌ای هدفمند و دارای فلسفهٔ خاص خویش است. پس هدف پارکور، رسیدن به مقصد با استفاده از کاراترین، روان‌ترین و مستقیم‌ترین مسیر و مناسب‌ترین حرکات است که می‌تواند شامل دویدن، پریدن، بالا رفتن و خزیدن باشد. «کارایی» یکی از مهم ترین مشخصه‌های پارکور است، و به این معنی است که لازم نیست حرکات سریع‌ترین باشند، بلکه باید مستقیم‌ترین و با صرف انرژی کمتری انجام شوند و همچنین مانع آسیب دیدگی دراز مدت یا کوتاه مدت شوند.

به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.


تاریخچه پارکور
پارکور از زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشته، وجود داشته‌است. انسان‌ها به طور طبیعی گستره‌ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود می‌آورد. از آن گذشته، کودکان به سهولت و صورت بدیع و با نشاط حرکت می‌کنند، ولی ما هنگامی که شروع به حرکت آگاهانه می‌کنیم، آن ویژگی را از دست می‌دهیم. افراد زیادی در طول تاریخ بر روی حرکت انسان و بهبود آن کار کرده‌اند (از جمله عیاران کاغذباز).

اما پارکور به معنای خاص آن، توسط ریموند بل (Raymond Belle) که یک سرباز فرانسوی جنگ ویتنام بود پایه‌گذاری شد. او و همراهانش به‌دنبال به وجود آوردن یک روش کارا و مناسب برای «تعقیب و فرار» بودند. این فعالیت‌ها، سرانجام توسط فرزندش داوید بل (David Belle) بصورت مدوّن درآمد. داوید بیشتر عمر خود را صرف سامان‌دهی این ورزش کرد و نام «پارکور» را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستیان فوکان (Sebastien Foucan) که مشهورترین آن‌هاست، با آموزش‌های ریموند بل این ورزش را از ترکیب ورزش‌های مختلفی مانند ژیمناستیک و با هدف کمک‌کردن به دیگران در مواقع اضطراری، در حاشیه پاریس به وجود آوردند.
پارکور در ایران
اولین نشانه از حضور پارکور به صورت حرفه‌ای در ایران، حضور امیرحسین ایمانی و کوشا فتحی‌نژاد در مستند سال ۲۰۰۳ لندن بپر (به انگلیسی: Jump London) بود. هدف این فیلم نشان دادن گسترش پارکور در دنیا بود، برای همین منظور از گروه‌های مطرح و فعال پارکور در دنیا تقاضای همکاری نمودند و گروه irPk که بعدا به رها تغییر نام داد نیز در این پروژه همکاری کرد. در آن زمان(۱۷ سپتامبر ۲۰۰۴) گروه اینترنتی Parkour_Iran که توسط گروه irPk تشکیل شد که با وجود غیرفعال بودن هنوز دارای بیشترین عضو در بین گروه‌های پارکور است.

با گسترده شدن پارکور در ایران و احساس نیاز به آموزش حرفه‌ای تر، امیرحسین ایمانی در تابستان سال ۲۰۰۴ برای آموزش دیدن زیر نظر یکی از موفق ترین گروه‌های پارکور دنیا به لندن رفت. و سایت www.urbanfreeflow.ir از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ با اجازه آن گروه شروع به کار کرد.

در پاییز همان سال بود که این گروه به رها تغییر نام داد و اولین دوره کلاس‌های پارکور با هدف انتقال تجربه‌هایشان در مجتمع ورزشی شهید چمران (بولینگ عبدو) برگزار کردند و وب‌گاه www.parkour.ir نیز شروع به کار کرد.توجه رسانه‌ها با اجرای نقش دو نفر از اعضای گروه رها (احسان دادفر و آرمان خاشعی) در کلیپی به نام کبوتر (تابستان ۱۳۸۴)، تولید فیلمی کوتاه برای جشنواره پلیس ، مصاحبه با نشریات مختلف (مانند ۴۰چراغ  و Teenager) و خبرگزاری Ascosiated Press و شرکت در نمایشگاه بین المللی ورزش ۲۰۰۸ ... به این ورزش بیشتر شده و علاقه‌مندان بسیاری شروع به تمرین کرده‌اند. هم چنین گروه رها برای آشنا شدن مخاطبان با این ورزش به دعوت رییس کمیته ایروبیک حرفه‌ای و مهارتی در مراسم افتتاحیه اولین دوره مسابقه ایروبیک حرفه‌ای کشور (۲۵ آبان ۱۳۸۵) در ورزشگاه شهید چمران به ایفای نقش پرداختند.

به مرور زمان گروه‌های دیگری در سطح ایران شروع به فعالیت کردند که می‌توان به گروه‌های شفق، بن هدز، فراز و ونتد (تبریز) و شاهرگ اشاره کرد که گروه شفق اولین همایش پارکور در تهران با حضور اکثر علاقه‌مندان به این رشته را در تابستان ۸۷ برگزار کرد. اولین دورهٔ مربیگری توجیهی پارکور در بهار ۱۳۸۸ توسط فدراسیون آمادگی جسمانی و ایروبیک ایران به مدرسی خانم زینب دمیرچی برگزار گردید.
فلسفه پارکور
پارکور یک رشتهٔ ورزشی است، اما فلسفه‌ای با ارزش‌های خاص خود و برای آگاهی از توانایی‌های خویشتن، مبارزه علیه خود و پرورش جسم و روح دارد. پارکور گذشته از یک ورزش و هنر، یک شیوهٔ زندگی کردن و یک فلسفهٔ روزانه‌است.

یکی از فلسفه‌های این ورزش، اتکا به توانایی‌های جسمی و ذهنی افراد برای کمک کردن به کسانی است که در شرایط خاصی قرار دارند. به همین دلیل است که در این ورزش خبری از مسابقه و رده‌بندی ورزشکاران و غیره نیست، زیرا هر کسی تنها برای خودش و نه برای اثبات برتری خود، تمرین می‌کند.

بسیاری پس از آشنایی با پارکور، اصول آن را در زندگی خود نیز به کار می‌برند. به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.هنر پشت سر گذاشتن کارای موانع، با به چالش کشیدن فیزیکی و جسمی خود باعث می‌شود که با موقعیت‌های زندگی روزانه آسان‌تر کنار بیاییم. وقتی که یک مانع یا به عبارتی وضعیتی دشوار در زندگی ما پدیدار شود، یک تراسور همانگونه که در پارکور یاد گرفته، سریع و کارا بر آن غلبه می‌کند و بدون تغییر مسیر به راه خود ادامه می‌دهد.

جدا از حرفه‌ای شدن در حرکات، قسمت اصلی آموزش و تمرین صحیح پارکور، توانایی غلبه بر ترس و استفاده از آن در زندگی است، چرا که ابتدا باید بتوان بر ذهن و تفکر خود چیره شد تا توانایی حرفه‌ای شدن در پارکور در ما بوجود آید. کسانی که پارکور تمرین نمی‌کنند معمولا دربارهٔ آین موضوعات چیزی نشنیده یا ندیده‌اند؛ در صورتی که به گفتهٔ بنیان‌گذار این هنر، «فلسفه» جزء درونی پارکور است.
پارکور چه چیزی نیست؟ (مهم)
پارکور حرکات آکروباتیک، بدل کاری، رقص، حرکات احمقانهٔ بدون توجه به عواقب آن و پرش‌های بلند بدون دلیل نیست. هم چنین پارکور «حرکت‌های دلخواه» نیست بلکه مجموعه‌ای از حرکات از پیش تعریف شده و هدفمند است.

در پارکور خبری از مسابقه و کل‌کل هم نیست. یک کمپین از یکم ماه مه سال ۲۰۰۷ توسط وبگاه رسمی پارکور برای حفاظت از پارکور و فلسفهٔ آن در مقابل مسابقه و رقابت آغاز شده‌است. اعضای این کمپین اعتقاد دارند که «مسابقه» افراد را تحریک می‌کند که با دیگران برای رضایت تماشاگران یا اثبات برتری‌های خود و یا احیانا سودهای مالی مبارزه کنند؛ در حالی که در پارکور، افراد در کنار یکدیگر و فقط برای خودشان تمرین می‌کنند. پس پارکور نمی‌تواند تبدیل به یک رشتهٔ مسابقه‌ای شود، مگر آن که اساس وجودی آن یعنی «پرورش خود» نادیده گرفته شود.
تفاوت دو آزاد و پارکور
دو آزاد (به انگلیسی: Free running) در ابتدا معادل انگلیسی واژه ی پارکور بود، اما اکنون خود به عنوان شاخه‌ای مستقل از ورزش شناخته می‌شود. دو آزاد در مقایسه با پارکور دارای حرکاتی با جزئیات بیشتر است. حرکات دو آزاد مانند چرخش‌ها و گردش‌ها برای خلاقانه‌تر شدن، زیبایی و جذاب شدن ورزش است.

هدف پارکور رسیدن سریع و کارا و در مسیری مستقیم است، در حالی که دو آزاد هنر حرکت کردن در محیط اطراف، به هر صورت دلخواه و در مسیر دلخواه است.

دوندگان آزاد حرکاتی را تمرین کرده و به کار می‌گیرند که لزوماً برای غلبه کردن بر موانع انجام نمی‌شود. مهم‌ترین عنصر در دو آزاد، هارمونی بین دونده و مانع است و حرکات باید بدیع، زیبا و خلاقانه باشد.
حرکات پایه
فارسی                                      انگلیسی                                               توضیح
غلتیدن                                        Roll                  غلتیدن به پهلو بصورتی که دست ها به زمین برخورد نکنند.
فرود آمدن                                 Landing                  خم کردن زانو هنگامی که انگشتان پا با زمین برخورد می‌کنند ( هرگز با تمام پا فرود نیایید )
تعادل                                      Balance                    راه رفتن متعادل روی لبهٔ بالایی یک مانع
تعادل گربه‌ای                    Cat balance                  حرکت چهارپاگونه روی لبهٔ بالایی یک مانع
زیرمیله                   Underbar,jump through             پریدن یا تاب خوردن از بین و زیر موانع برای ردکردن فاصله
ول‌شدن ،جدا شدن     Dismount,swinging jump         پریدن همراه با چرخش و نوسان از روی موانع
جهش وارونه ،جهش 360      Reverse vault                  پریدن از روی مانع با کمک دو دست همراه باچرخش 360

قابل توجه‌است که برای بسیاری از این حرکت‌ها در فارسی نیز از کلمه انگلیسی آن استفاده می‌شود هم چنین تمامی این حرکت‌ها به صورت تنها یک تکنیک خاص نیستند بلکه زیر مجموعه یک تکنیک می‌باشند که در شرایط متفاوت اجرا می‌شوند.
محل تمرین
بر خلاف بسیاری ورزش‌های دیگر پارکور تا کنون در زمین یا ورزشگاه اختصاصی تمرین نمی‌شود ، البته تلاش‌هایی در این رابطه صورت گرفته‌است. تراسورها در محیط‌های شهری مانند سالن‌های ورزش ، پارک‌ها ،زمین‌های بازی و سازه‌ها و ساختمان‌های رها شده تمرین می‌کنند که باعث به وجود آمدن نگرانی‌هایی مانند تجاوز به حریم شخصی ،آسیب رساندن به اموال عمومی و تمرین در مکان‌های نامناسب شده‌است .
وسایل و تجهیزات
پارکور وسیله و تجهیزات خاصی احتیاج ندارد و تراسورها معمولا لباس‌های ورزشی یا معمولی سبک و راحت می‌پوشند . تنها چیزی که توصیه شده‌است یک کفش ورزشی سبک با چسبندگی زیاد است. بعضی از تراسورها از مچ بند برای محافظت از مچ هایشان استفاده می‌کنند . برخی نیز از دستکش‌های نازک ورزشی برای حفاظت از کف دستهایشان استفاده می‌کنند که به علت کم کردن چسبندگی و حس باعث موضع منفی بعضی از تراسورها می‌شود.

برای مثال حرکت King kong vault


حرکت Monkey vault

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

مقدمه

امروزه با رواج ماشين ،استفاده روزافزون از ابزارهاي مختلف و پيشرفت هاي علمي و پزشكي موجبات آسايش اشخاص فراهم گشته ،در همين راستا ورزش با بهره گيري از علوم مختلف دچار دگرگونيهاي عظيمي گشته كه خود را به عنوان يك علم با گرايشهاي مختلف معرفي مي نمايد.

از جمله نيازهاي عام تمامي رشته هاي ورزشي آمادگي جسماني است كه اين حوزه سعي در تفهيم بعضي از مفاهيم عمده آن دارد.با توجه به اهميت آمادگي جسماني در سلامت عمومي يك فرد و   حساسيت آن براي پرسنل آتش نشاني اميد است مورد توجه همكاران محترم قرار گيرد.

تعريف آمادگي جسماني:

آمادگي جسماني عبارت است از توانايي انجام موثر كارهاي فيزيكي و آموزشي و ساير فعاليت ها به نحوي كه هنوز قواي جسماني باقي مانده باشد و در شرايط اضطراري از عهده انجام وظيفه برآيند.

عناصر تشكيل دهنده آمادگي جسماني:

1.توانايي قلبي و تنفسي

2.قدرت عضلاني

3.استقامت عضلاني

4.قابليت انعطاف

5.تركيب بدني

توانايي قلبي – تنفسي (استقامت هوازي)

مهمترين عنصر تشكيل دهنده آمادگي جسماني ،توانايي قلبي و تنفسي است.دستگاه قلبي ،تنفسي از دو سيستم1.قلبي عروقي.2.تنفس .تشكيل شده است.

قلب:

قلب عبارت است از تلمبه اي عضلاني كه خون را از طريق دستگاه گردش خون به جريان وا ميدارد،جهت جريان خون توسط دريچه هاي يك طرفه واقع در قلب كنترل ميگردد.همه تارهاي آن با يكديگر مرتبط مي باشند.لذا قلب به صورت يك تار واحد منقبض مي شود.قلب داراي انقباض ذاتي موزوني است كه از گره سينوسي دهليزي در دهلیز راست آغاز شده و سپس به طرف گره دهليزي بطني جريان يافته و از آنجا در سراسر عضله قلب منتشر ميگردد.براي اينكه انتقال گازهاي خون بتواند نيازهاي مورد لزوم بدن را هنگام تمرين كاملاٌ برآورده سازد دو تغيير اساسي در جريان خون ضروري است:1.افزايش در برون ده قلب.2.توزيع مكرر جريان خون از اندامهاي غيرفعال به عضلات مخطط فعال.

تنفس:

وارد و خارج كردن هوا از ريه ها را تنفس گويند كه هدف از آن تامين اكسيژن براي بافت ها و خارج كردن CO2 است.براي انجام اين كار تنفس را مي توان به چهار بخش عمده تقسيم كرد:

1.تهويه ريوي كه به معناي ورود و خروج هوا بين محيط و حبابچه هاست.

2.ديفوزيون O2  و  CO2 بين حبابچه ها و خون.

3.انتقال O2  و  CO2 در خون و مايعات بدن به سوي سلولها و بالعكس.

4.تنظيم تنفس و ساير جنبه هاي تنفس

ريه ها را مي توان به دو روش بزرگ و كوچك كرد:

1.به وسيله حركت رو به پايين و رو به بالاي ديافراگم براي دراز كردن يا كوتاه كردن حفره سينه.

2.به وسيله بالا بردن و پايين آوردن دنده ها براي زياد يا كم كردن قطر قدامي –خلفي حفره سينه.

هنگام استراحت اكسيژن مورد نياز چندان قابل توجه نيست.در تمرينات پيشينه مقدار مذكور افزايش نسبتاٌزيادي داشته ولي با اين حال نمي توان به عنوان عامل محدود كننده اي در عملكرد ورزشي مورد توجه قرار گيرد.با انقباض عضلات دم و كم شدن فشارهاي درون ريوي و درون جنبي هوا به داخل ريه ها هجوم مي آورد.هنگام بازدم اين فشار معكوس شده و هوا به شدت از ريه ها به خارج باز مي گردد.هنگام تمرين انتشار O2 و CO2 از عرض غشاء حبابچه اي مويرگي و بافتي مويرگي افزايش پيدا مي كند.

در يك وضعيت ايده آل بايد حداقل سه جلسه تمرين آمادگي قلبي-تنفسي (برنامه پنج روز در هفته بهتر است)در برنامه گنجانيده شود.تمرينات قلبي-تنفسي بايد آنقدر شدت داشته باشند كه ضربان قلب را بين 60 تا 90 درصد ضربان قلب (HRR) بالا ببرد،كساني كه آمادگي جسماني كمتري دارند بايد ضربان قلب هنگام تمرين(THR) را  از سطح پايين تري (درحد60درصد HHR)شروع كنند.

زمان لازم نيز مانند شدت تمرين به نوع تمرين انجام شده بستگي دارد.براي تقويت استقامت قلبي –تنفسي لازم است حداقل 20 تا 30 دقيقه تمرين مداوم صورت گيرد.

تمرين آمادگي قلبي-تنفسي براي فردي كه داراي آمادگي جسماني نسبي  است بايد 70 تا 75 درصد HRR باشد تا به درجه مطلوب دست يابد و كسي كه آمادگي بيشتري دارد با HRR بيشتري تمرين كند.

تنها نوع تمرينات هوازي كه حجم زيادي از هوا را براي تنفس لازم دارند براي تقويت قلبي تنفسي مفيد هستند و فعاليت هاي هوازي ارزشمند بايد گروه عضلات بزرگ را بكار گرفته و به صورت آهنگين انجام شوند.

عواملي كه به توان هوازي تاثير گذارند:

1.مونواكسيد كربن حاصل از سيگار و هواي آلوده

2.ارتفاع بالا.                           3.بيماري                           4.چاقي

5.زندگي بي تحرك و كمبود فعاليت كه ناشي از بالا رفتن سن است عامل عمده كاهش آمادگي جسماني است.

6.هر عاملي كه ميزان فرو بردن ،انتقال يا استفاده از O2 را كاهش دهد،قدرت هوازي شخص را كاهش مي دهد.

تمرينات توان هوازي:

دو

شنا

بالا رفتن از طناب

پله نوردي

اسكي صحرايي

پاروزني

دوچرخه سواري

راكتبال،فوتبال

خيابان نوردي

پياده روي

تمرين با موزيك

 

انواع برنامه دو در آمادگي جسماني:

1.دو استقامت گروهي:از اين دو براي ايجاد هماهنگي و تقويت آمادگي جسماني استفاده مي كنند،هر گروه با سرعتي خواهد دويد كه اثر آموزش لازم را براي گروه و تك تك افراد داخل در آن را فراهم آورد.

2.دو استقامت FARTLEK :شدت(سرعت)دويدن را در حين انجام تمرين تغيير مي دهيم ،فرايند تند و كند كردن سرعت دو و استراحت همان فوايد دو متناوب را داردو زمان دو و زمان استراحت ،هيچكدام اندازه گيري نمي شود.

3.دو متناوب به نوعي آموزشي پيشرفته است كه به شخص امكان مي دهد تا در زمان كوتاهي سطح آمادگي جسماني خود را به طور چشم گيري افزايش دهد و بر سرعت دو خود بيفزايد.

4.دو جايگزين نفر آخر به اول :اين تمرين شامل دو سرعت 40 تا 50 ياردي تقريباٌ با تمام قدرت مي باشد و بيشتر مناسب دو دسته اي و گروهي است.

5.دو صحرايي:در طول فاصله معيني در مسيري خاص از روي زمين (فراز تپه يا وسط جنگل و يا هر منطقه نامنظم ديگر انجام مي شود.

6. پياده روي يكي از بهترين راه هاي تقويت و حفظ آمادگي جسماني است و مي تواند به صورت معمولي يا فني انجام داد.

جايگزينهاي تمرينات هوازي در آمادگي جسماني:

1.شنا:جايگزين بسيار خوبي براي دو به حساب مي آيد و محاسن آن به شرح زير است:

الف)به كارگيري تمام عضلات اصلي

ب)وضعيت قرار گرفتن بدن به نحوي است كه بازگشت خون به مغز را تقويت مي كند.

ج)كاهش وزن            

2.دوچرخه سواري                      3.اسكي صحرايي               4.تمرين باموسيقي

آمادگي عضلاني

آمادگي عضلاني دو مولفه دارد:

1.استقامت عضلاني-2.قدرت عضلاني

قدرت عضلاني و استقامت وابسته به عضلات و سيستم عصبي مي باشد.لذا به بررسي ساختار و عملكرد تارهاي عضلاني و چگونگي ارتباط آنها خواهيم پرداخت:

تقريباٌ 40 درصد بدن را عضلات اسكلتي و تقريباٌ 10 درصد ديگر را عضلات صاف و عضله قلبي تشكيل مي دهد.اما در حال حاضر به طور عمده عضله اسكلتي مورد بحث قرار خواهد گرفت.عضله اسكلتي از فيبرهاي متعددي با قطر 10 تا 80 ميكرو متر ساخته شده اند هر تار (فيبر) عضلاني محتوي صدها تا هزاران ميوفيبريل است و هر ميوفيبريل حاوي1500 فيلامان ميوزين و3000 فيلامان آكتين است و انقباض ،حاصل سرخوردن فيلامان هاي ميوزين با فيلامانهاي آكتين توليد مي شود به انجام مي رسد كه در حال استراحت اين نيروها مهار مي شوند.(اين نيروي مكانيكي از طريق آزاد سازي انرژي ATP موجبات سر خوردن را فراهم مي آورد.

انقباض عضلاني:

جمع انقباضات (Summation) به معني جمع شدن انقباضات انفرادي عضله جهت افزايش دادن شدت انقباض كل عضله و از دو راه مختلف ايجاد ميگردد:

1.       به وسيله افزايش دادن تعداد واحدهاي حركتي كه به طور  همزمان منقبض مي شوند.

2.       به وسيله افزايش دادن فركانس انقباض كه جمع انقباضات فركانس ناميده مي شود كه

         مي تواند منجر به كزاز شود.

انواع انقباض:

1.انقباض هم اندازه(isometric)                            

2.انقباض هم توان( isotonic)

3.انقباض هم حركت(isokinetic)

4.انقباض منفي(ecsentrice)

1.انقباض هم اندازه(isometric) 

عضله بدون حركت كردن عمل مي كند و تغييري در طول آن بوجود نمي آيد از آنجايي كه زاويه مفصل تغيير نمي كند به آن عمل ايزومتريك گويند،مانند حالتي كه جسمي را بلند كنيد كه سنگين تر از نيروي توليد شده توسط عضله باشد.

2.انقباض هم توان( isotonic)

تنش عضله علي رغم كوتاه شدن در هنگام غلبه بر مقاومت معيني ثابت و بدون تغيير باقي مي ماند.

3.انقباض هم حركت(isokinetic)

تنش گسترش يافته در طي انقباض به نحو بيشينه اي در همه زوايا و در دامنه كامل حركت مفصل انجام مي شود.

4.انقباض منفي(ecsentrice)

عضلات مي توانند حتي درحال طويل شدن هم نيرو توليد كنند.اين عمل را برون گرا مي گويند.از آنجايي كه حركت درمفصل وجود دارد .اين عمل نيز يك عمل پويا است.مثالي از اين عمل       مي تواند عمل عضله دو سر بازويي به هنگام پايين آوردن يك شيء سنگين توسط ساعد باشد.در اين حالت فيلامان هاي اكتين بسيار دورتر از مركز ساركور كشيده مي شوند و بنا بر ضرورت در آن كشش ايجاد مي شود.

اصول تقويت عضلات:

1.بار اضافه

4.نظم

7.تنوع

2.پيشرفت

5.تجديد قوا

 

3.تخصصي بودن

6.تعادل

 

بار اضافه:

وقتي مي خواهيم قدرت ماهيچه ها را افزايش دهيم بايد باري را كه در طول تمرين برآن تحميل مي كنيم بيشتر از مقداري باشد كه آن ماهيچه طبق روال عادي متحمل مي شود و در اثر اين بار اضافي ماهيچه ها با بزرگتر و قوي تر شدن و افزايش استقامت مي توانند خود را با اين بار اضافه وفق دهند.

بار اضافي را مي توان با هر يك از روشهاي زير بدست آورد:

1.افزايش تعداد تكرارها در هر دوره.

2.افزايش دفعات دوره.

3.كاهش وقت استراحت در ميان دوره هاي تمرين.

4.افزايش سرعت حركت در حالت هم مركزي (شكل صحيح بهتر از انجام سريع حركت است)

5.تركيب هر كدام از موارد بالا.

پيشرفت:

معمولاٌ افزايش چشم گير قدرت و استقامت عضلاني پس از 3 تا 4 هفته تمرين صحيح براي فرد محقق ميگردد.اگر ميزان بار اضافي با افزايش قدرت و استقامت عضلاني جديد هم خواني نداشته باشد پيشرفت حاصل نخواهد شد.وقتي فرد بدون رسيدن به مرحله ناتواني عضلاني بيشتر از محدوده تكرار يك مجموعه تمرين انجام دهد وقت افزايش مقاومت فرا رسيده است.(5% افزايش).

تخصصي بودن:

برنامه بايد گروه ماهيچه هايي را كه به تقويت احتياج دارند بالا ببرد.

نظم:

برنامه آموزشي بايد به صورت منظم انجام شود،انجام تمرينات به صورت پراكنده به جاي سودمند بودن مضر خواهد بود.

تجديد قوا:

ماهيچه هاي فعال در تمرينات سخت بايد وقت كافي براي تجديد قوا داشته باشد.

تعادل:

وقتي برنامه قدرتي در حال اجرا است عضلات اصلي پايين تنه و بالا تنه بايد در تمرين شركت داشته باشند و از سوي ديگر ماهيچه ها به صورت جفت هاي متضاد در بدن قرار دارند.وقتي يك عضله در تمرين كشيده مي شوند.ماهيچه هاي مقابل آن به عكس عمل كرده و فشرده مي شود.موقع برنامه ريزي تمرين بايد براي عضلات يك مفصل هم تمرينات كششي و هم تمرينات فشاري در نظر گرفته شود.

تنوع:

برنامه افزايش قدرت اگر به صورت ضعيف طراحي شود.خيلي كسل كننده خواهد بود.استفاده ازابزارهاي مختلف و تغيير حجم ،شدت تمرينات راه حل خوبي براي افزايش جذابيت تمرينات هستند.

انعطاف پذيري:

انعطاف عبارت است از حداكثر كشش عضلات (دامنه حركتي)حول محور مفاصل كه در حالت غير بيماري بدست مي آيد.براي بدست آوردن انعطاف بيشتر معمولاٌ از تمرينات كششي استفاده   مي گردد.

 

انواع تمرينات كششي كه مورد استفاده قرار مي گيرد به شرح زير مي باشد:

1. كشش ايستا                                                     2.كشش انفعالي           

3.كشش تحريك عصبي عضلاني(PNF)                       4.كشش پرتابي

1. كشش ايستا                                                    

عبارت است از كشش تدريجي عضلات و زرد پي ها موقع حركت قسمتي از بدن حول يك مفصل. اين روش تمرين بسيار موثر براي افزايش قابليت انعطاف ميباشد.تمرين كننده بايد هر كشش ماهيچه ها را به مدت 5 تا 10 ثانيه يا بيشتر ادامه دهد،اين عمل باعث ميشود كه ماهيچه هاي كشيده شده بتواند بدون آسيب ديدن خود را با وضعيت كشيدگي تطبيق دهند،هر قدر مدت كشش بيشتر باشد ماهيچه ها راحت تر خواهند توانست خود را با كشيدگي تطبيق دهند.

2.كشش انفعالي           

فرد براي كشش از يار كمكي و يا وسايل كمكي استفاده مي كند.

3.كشش تحريك عصبي عضلاني(PNF) 

يك دسته ماهيچه تحريك مي شود تا قابليت انعطاف افزايش يابد در اين كشش نيز از وسايل و يار كمكي استفاده مي شود.اما مجموعه اي از انقباضات و استراحت را براي ماهيچه هاي خود به وجود آورد و در آنها كشش ايجاد كند.

4.كشش پرتابي                        

شامل حركت هايي مانند پرش و رقص براي دست يابي به حوزه حركتي و كشش بيشتر مي باشد.

عوامل آمادگي جسماني

عوامل آمادگي جسماني شامل موارد زير مي باشد(FITT)  

1.تكرار (FERQUENCY)  2.شدت(INTENSITY) 3.زمان (TIME)4.نوع(TYPE)

1.تكرار (FERQUENCY)

منظور از تكرار تعداد دفعات تمرين در طول يك هفته مي باشد كه حداقل براي هر كدام از عناصر تشكيل دهنده آمادگي جسماني بايد سه بار تكرار گنجانيده شود تا اثرات تمرين بارز گردد.

 2.شدت(INTENSITY)

به صورت درصدي از حداكثر ضربان قلب در تمرينات قلبي تنفسي و يا درصدي از حداكثر يك تكرار پيشينه اجرا مي شود كه متناسب با نوع تمرين بايد قابليت انعطاف داشته باشد.شدت تمرينات قلبي تنفسي بايد آنقدر شدت داشته باشد كه ضربان قلب را بين 60 تا 90 درصد ذخيره قلب بالا ببرد.در مورد استقامت و قدرت عضلاني نيز شدت تمرين به درصد حداكثر مقاومت مورد نياز براي هر تمرين وابسته است.شخصي كه مي خواهد به قدرت عضلاني خود تكيه نمايد بايد وزنه اي را انتخاب كند كه بتواند آن را قبل از خسته شدن عضلاتش يك تا هفت بار بالا ببرد و از طرف ديگر براي شخصي كه مي خواهد استقامت عضلاني خود را تقويت كند ميزان حداكثر RM +12 مي باشد.هر قدر ميزان تكرار بالا بردن وزنه در يكدوره بيشتر باشد.حاكي از پيشرفت استقامت عضلاني خواهد بود.

3.زمان TIME:

زمان لازم براي تمرين بستگي به نوع و شدت تمرين دارد.براي تقويت استقامت قلبي –تنفسي لازم است حداقل 20 تا 30 دقيقه تمرين مداوم صورت گيرد.زمان لازم براي تقويت استقامت و قدرت عضلاني به تعداد تكرار عمل انجام شده بستگي دارد.براي يك فرد معمولي تكرار 8 تا 12 بار تمرين كه تا مرحله خستگي كامل ادامه پيدا كند.قدرت و استقامت او را تقويت خواهدكرد.

4.نوع(TYPE)

در موقع انتخاب تمرين بايد به اصل تخصصي بود توجه شود.

ورزيدگي:

براي ورزيدگي سه مرحله در نظر گرفته مي شود:

1.آمادگي                                    2.پرورش                            3.نگهداري

مرحله آمادگي:

در اين مرحله سيستم قلبي و عظلاني براي انجام تمرينات آمادگي پيدا مي كنند و بدن را براي ورود به مرحله اوليه بايد در حد متوسط باشد و پيشرفت به صورت تدريجي برنامه ريزي شود و در برنامه ريزي بايد هماهنگي ميان قسمت هاي مختلف بدن و مهارت هاي جسمي اساسي نيز مورد توجه قرار گيرد در طول هفته اول 3 جلسه به مدت ده تا 15 دقيقه با سرعت  مناسب راه رفته و يا بدوند تا ضربان  قلبشان به 60 درصد HRR ارتقاء يابد  به مدت تمرين 16 الي 20 دقيقه افزايش يابد. در تمرين با وزنه در طول هفته اول 2 يا 3 تمرين اوليه در آن انجام ميشود . فرد بايد تمرين را با وزنه هاي بسيار سبك شروع كند .

مرحله پرورش :

 معمولا هفته سوم از زمان شروع تمرينات را مرحله پرورش مينامند كه همزمان با افزايش قدرت و يا استقامت خود ، تعداد و شدت دفعات تمرين را افزايش ميدهيم ، فرد بايد براي تقويت  استقامت قلبي تنفسي در هر بار تمرين يك يا دو دقيقه بر زمان دويدن خود بيفزايد تا بتواند نهايتا به طور مداوم 20 تا 30 دقيقه بدود (حداقل بايد 3 بار در هفته انجام گرفته و نبايد دو روز فاصله بيندازد )و وزنه ها را افزايش دهد (تعداد 8 تا 12 بار براي  هر تمرين .

مرحله نگهداري :

  در اين مرحله به پرورش بيشتر نيرو تاكيد نمي شود ، بلكه هدف حفظ پيشرفت هاي حاصله است كه اين برنامه بايد در طول زندگي حفظ شود.

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 


کم آبی بدن باعث ایجاد خستگی و گرمازدگی و در نهایت باعث کاهش عملکرد و افزایش خطر بیماری قلبی می شود و حتی از دست دادن مقدار خیلی کمی از آب بدن (1درصد وزن بدن ) می تواند عملکرد ورزشکار را تا حد زیادی باافت مواجه کند.

وقتی ورزشکار عرق می کند، درمرحله اول آب موجود در خون او و سپس آب خارج سلولی کاهش می یابد این کمبود آب باعث افت عملکرد بدن و در نهایت موجب کاهش حجم خون می شود. در این مواقع بدن سعی می کند که از عضلات فعال و ارگان های حیاتی حمایت کند در نتیجه ضربان قلب افزایش می یابد.

به ادامه  ی مطلب بروید.

با توجه به اینکه وضعیت فیزیکی ورزشکاران با هم متفاوت است میزان عرق کردن و برنامه تمرینی آنهاهم متفاوتبوده وعملا توصیه کرنیک برنامه کلی مصرف آب به ورزشکاران غیرممکن است، اما به هرحال اطلاعات این مقاله می تواند به تشخیص بهترین روش، برای مصرف کافی آب به ورزشکاران کمک کند.
اغلب ورزشکاران به درستی نمی دانند که چه مقدار عرق می کنند و چطور باید سریعا به بدن خود آب برسانند. به عنوان مثال یک بازیکن فوتبال در طول ورزش خصوصا در آب و هوای گرم میزان قابل توجهی آب از دست می دهد. از دست دادن آب در ورزشکاران می تواند باعث بروز مشکلاتی در آنها شود. اگر ورزشکار نتواند مایعات از دست رفته از طریق عرق را جبران کند کم آبی بدن و خستگی غیر قابل اجتناب خواهد بود. به همین دلیل لازم است که ورزشکار قبل از ورزش و بعد از آن خود را اندازه گیری کرده و در جایی وزن خود را ثبت کند چرا که از دست دادن 2 درصد از مایعات بدن ( حدودا 2 کیلوگرم برای یک ورزشکار 80 کیلوگرمی ) میتواندعوارض جدی برای ورزشکارداشته باشد.

همچنین کم آبی می تواند باعث:
- افزایش خطرآسیب
- فزایش خطربیماری ناشی ازگرما

علائم هشدار دهنده کم آبی:
سردرد
خستگی
ضعف
گرفتگی عضلات
گیجی
عصبانیت

اگرعلائم ادامه پیدا کند یا باعث ایجاد برافروختگی، سرد شدن غیر طبیعی، تهوع، استفراغ و ازدست دهی هوشیاری شود باعث ایجاد خطر جدی شوک گرمایی خواهد شد که این موقعیت خطرناک است و فرد به درمان فوری توسط پزشکی نیاز دارد.

برنامه مصرف مایعات در مسابقات:
مصرف آب و پیشگیری ازکم آبی و پرآبی در ورزشکاران نیاز به آموزش دارد. برنامه جایگزین کردن مایعات در ورزشکاران نشان می دهد که ورزشکاران باید به این دو مورد زیر آگاه باشند که:
- چه مقدارعرق میکنند؟
- چه مقدارمایعات نیازدارندتامایعات ازدسترفته راجبران کنند؟

چه مقدار ورزشکار عرق می کند ?

ورزشکاری که بداند چه اندازه عرق کرده است میداندکه به چه اندازه مایعات نیاز دارد. البته میزان عرق کردن بسته به آب و هوا و شدت تمرینات دارد. . بهترین راه:
میزان کاهش وزن در طول تمرین+ میزان مایعات مصرف شده در طول تمرین = مقدار مایعاتی که بایستی بنوشید
به عنوان مثال، اگر ورزشکاری در طول ورزش حدود 700 گرم ازوزن خودراازدست دهد و 350 سی سی مایعات بنوشد، باید تقریبا به ازای هر ساعت یک لیترمایعات درطول تمرین مصرف کند. یعنی درواقع هر 15 دقیقه 300 سی سی مایعات بنوشد.
همچنین ورزشکاران می توانند از طریق بررسی رنگ ادرارشان میزان آب بدن خود را بررسی کنند. ادرار فردی که مایعات کافی نوشیده است لیمویی و فردی که بدنش کم آب است به رنگ تیره است

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 9 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 


یکی دیگر از لازمه های موفقیت در ورزش های رزمی قوی بودن عضلات شکم می باشد در ادامه ی این مطلب می توانید تصاویر متحرکی را درباره ی تقویت عضلات شکم و پهلو  ببینید که حرکات زیادی در آنها پیشنهاد شده است و  نیازی به وسیله های گران قیمت ندارد .

 

   

   

   

   

 

          

   

   

  

 

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 9 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 



نانچوان یا بوکس جنوبی یکی از سه سبک اصلی و استاندارد ووشو جهان بوده که به علت دارا بودن مشخصات منحصر به فرد خود اعم ازقدرت وسرعت و انعطاف پذیری جایگاه ویژه ای در بین هنرجویان ایرانی دارد . این سبک در قسمت تالو ( اجرای فرم) به سه صورت اجرای فرم استاندارد نانچوان(فرم بدون سلاح با مشخصات سبک) نن گوئن(فرم سلاح چوب) نن دائو(فرم سلاح شمشیرپهن) به مسابقات جهانی والمپیک قدم می گذارد.ودرقسمت سانشو(مبارزه آزاد) با قوانین کاملا"علمی همگام با دیگر سبکهای ووشودرمیادین جهانی حاضرمی گرددنانچوان بطورگسترده ای درجنوب چین تمرین می شود.درزمان سلسله مینگ(1368-1644م)پایه گذاری شده وسبکهای مختلفی دارد.بین مشهورترین آنها پنج سبک وجود دارد

خانواده ای هو و نگار و کای و لیو و لی  و مو و چندسبک دیگرکه کمترشناخته شده مانند بوکس(پنجه)و(بوکس ببرسیاه) نانچوان روی حالت چمباته زدن همواره با نقطه ثقل پائین وکارپیوسته پاها تاکید دارد و دارای ضربه های مشت نیرومندی است نانچوان بوسیله ترکیب حرکات با تعدادی پرش و قدرت پا و نفس کشیدن و صداهای مقطعی تولید می شود نانچوان در تمام مناطق جنوب رود CHANGJمشهوریت داردومحبوب میباشد مخصوصا درفی جین گوان دونگ و وهیان وجاین جین و زی جاجین و جیانگ شواز محبوبیت خاصی برخوردار است نانچوان یکی از منابع و سرچشمه های بوکس چینی می باشدبا یک سرگذشت وتاریخ دیرینهدر مورد منشا اصلی تای چی چوان، افسانه های زیادی وجود دارد . روایتی می گوید که تای چی چوان در قرن 12 بوجود آمده است  در زمان امپراطور هوئی زونگ از سلسله سونگ یک راهب تائویی در کوه وودانگ به نام ژانگ سان فنگ از طرف دربار به پایتخت آن زمان کای فنگ فرا خوانده شد  در راه گروهی متشکل از 100 دزد به او حمله کردند و او مجبور به پناه گرفتن شد.شب هنگام ، روح کوه وودانگ به خواب او آمد  و فنون یک سبک ووشو را به او آموخت روز بعد ژانگ با استفاده از این فنون جدید، دزد ها را دور کرد. این سبک که در طی قرن ها دست به دست شده، به یک مدرسه بین المللی بوکس که همان تای چی چوان امروزی است، مبدل شده است.




طبق روایتی دیگر تای چی چوان در قرن 14 بوجود آمده است  داستان می گوید که همان ژانگ سان فنگ در اواخر سلسله یووان و اوایل سلسله مینگ می زیسته او در کوه وودنگ تحصیل می کرده  تا راهب تائویی شود او در سراسر یین و یانگ تئوری بوکس هشت حالتی جستجو کرده و با مطالعه زندگی درنا و لاک پشت، 2 حیوان طویل العمر ، برای آموختن راز جاودانگی تلاش می کرده است. روزی مبارزه یک مار و درنا را دید و با الهام از آن، کم کم 13 استقرار تای چی که اساس تای چی چوان امروزی است را بنیان گذاشت.

این گونه داستانها بسیار جذابند، اما در اینکه تای چی چوان توسط چانگ سان فنگ ابداع شده یا نه سئوال باقی است. زیبائی مناظر کوه وودنگ، واقع در شمال غرب ایالت هیوبی معروف است. این کوه از قرن هفتم ، مرکز تائوئیسیم بوده است . طبق گفته اسناد تاریخی محفوظ در کوه دو نفر به نام چان سانگ فنگ وجود داشته اند، اولی در سلسله چانگ می زیسته و خاطر مهارت های مبارزه اش مشهور بوده، دیگری یک تائویست مشهور در اوایل سلسله مینگ که در بکار بردن شمشیر بسیار زبر دست بوده و مکرر به دربار امپراطور خوانده می شده اما، از رفتن امتناع کرده و انزوا را ترجیح می داده است . داستان های زیادی در باره این مرد نقل شده است. هر دو نفر آموزه های معنوی تائویسم را با مهارتهای ووشوی خود ترکیب کرده اند ، با این وجود بسیاری از محققین ووشو فکر می کنند برای نامیدن هر کدام از این دو نفر به عنوان موسس تای چی چوان مدارک کافی در دست نیست.

منشا اولیه تای چی چوان هر چه که باشد، می توان ریشه های امروزی آن را در ونگ چیان در ایالت هنان جست. مردم بومی هم درباره منشا آن دو نظر دارند یکی ، تای چی چوان مدرن توسط چان وانگ تینگ در دهکده چن جیاگو بوجود آمده، دیگری اینکه توسط جیان فا در ایالت شانگ زی آموخته شده و او آن را به دهکده محل زندگی خود زیائولیو که آن هم در ناحیه ونگ چیان بوده، باز گردانده است .

چن وجیانگ هر دو اساتید ورزیده ووشو در زمان سلسله مینگ بوده اند، چن در سال 1641 م مسئول بخش نظامی ناحیه خود شد، در سال های بعد او در انزوا به تحقق روش های دفاع شخصی ووشو پرداخت، و در نهایت برای خود سبک جدیدی پایه ریزی کرد. جیان فا، متولد سال 1571 در ووشو خیلی ماهر شد. بر طبق افسانه ها او با 100 گام می توانست به یک خرگوش صحرایی در حال دویدن، برسد. تای چی کم کم به دنیای خارج منتقل شد.

 

تای چی چوان 3 بخش اصلی دارد

الف) جذب اصول و تجربه فرم های سنتی ووشو: کتابهای اولیه تای چی چوان استقرار ها و عبارتهایی به عنوان راهنمای تمرین دارند، که نظیر آن را در راهنمای بوکس ژنرال جی گوانگ می توان یافت، بخشی از کتاب او اثری جدید درباره تاثیر هنرهای رزمی قبلا" ذکر شده است سبک ووشوی جی ترکیبی از 16 مدرسه مشهور آن زمان است.

ب) جذب روشهای سنتی برای بهبود سلامتی: به نظر می رسد تای چی چوان ساخته جریانی تدریجی است که در طی قرن ها، ووشو را با فرم های سنتی ورزشهای درونی، مدیتیشن و نرمش، برای ایجاد سلامتی و طول عمر، در آمیخته است. این تمرین های تمرکز اعصاب، تمرکز و تنفس تنوع وسیعی دارند و بسیاری از این عناصر در تای چی چوان دیده می شود.

ج) جذب تئوری های پزشکی و فلسفی کلاسیک: تای چی چوان مانند بسیاری از روشهای سلامتی ذکر شده در بالا، تئوری پزشکی سنتی، یعنی افزایش گردش چی یا انرژی حیاتی در بدن برای حصول اطمینان از حرکات روان اندام های داخلی، همین طور، تئوری های فلسفی تای چی، یین ویانگ، روزینگ با گوا و غیره را اتخاذ کرده است ،از آنجا که تای چی چوان متشکل از 8 مهارت اصلی و 5 نوع اصلی بود ، آن را در اصل 13 استقرار می نامیدند. این مهارتها و انواع اصلی مربوط به تغییر باگوا و وزینگ می باشند.

تئوری ها و کاربردشان را توضیح داده است. این اثر تجارب ووشو کاران قبلی را تحلیل می کند و د(( وانگ زونگ یو)) یک ووشوکار معروف قرن 18 در مقاله هایی درباره تای چی چوان، این ر توسعه ووشو و تنظیم اصول اساسی آن، ارزش زیادی داشته است از این زمان بود که عنوان تای چی چوان وضع شد تای چی به حالت اولیه عالم، یعنی آغاز تغییر اشاره دارد این واژه مبین این باور است که تای چی چوان عمیق و بی نهایت متنوع بوده است. 

ب)     مدارس مختلف تای چی چوان

در فرم های اولیه تای چی چوان، جهش، پا کوبیدن و حرکات انفجاری ناگهانی وجود داشت در اوایل قرن 19، مردی از ناحیه یانگ نیان در ایالت هبی به نام یانگ لوچن به ناحیه ون زیان رفت تا در دهکده چن جیاگو کارگری کند، او آنجا تای چی چوان آموخت و بعد ها به شهر خود بازگشت به خاطر مهارتهای بوکس اش به یانگ شکست ناپذیر معروف شد، مدت زیادی نگذشت که، توسط دربار سلطنتی چیانگ به پایتخت گسترش یافته بود، در سالهای بعد با توسعه یافتن توسط یانگ و دیگران، حرکات شدیدتر خود را از دست داد و نرم تر، آرام تر و یکنواخت تر شد. از این رو برای تمرین سالمندان و جوان ترها مناسب ترشد و به عنوان تمرینی ایده آل برای سلامتی شناخته شد.

 همانطور که پیش تر ذکر شد، تای چی چوان امروز به چندین مدرسه منشعب شده، که اصلی ترین آنه عبارتند از:

1-     سبک چن:

این فرم اصلی که توسط خانواده چن در ایالت هنان بوجود آمده، تا سال 1928 به پکن نرسید. این سبک هنوز هم دارای پرش، کوبیدن پا و انفجار نیرو است و حرکات شدید و نرم را با هم در آمیخته است این سبک با پیچ و تاب ها و پرش های ناگهانی کاملا" نیرو گیر است.

2-     سبگ یانگ:

این سبک بوسیله یانگ لوچن از سبک چن اقتباس شده است. نوه او یانگ چنگ فو شکل امروز آن را بوجود آورده است و فعلا" محبوبترین سبک در چین است حرکات آن یکنواخت و نرم با حرکات کمانی بسیار زیاد است.

3-     سبک وو(WU ) :

     این سبک توسط مردی از نژاد منچو به نام ووچنگ یو و پسرش و چوان یو بر اساس تمرین سبک یانگ بوجود آمده است تنها سبک یانگ از نظر محبوبیت به آن مقدم است حرکات آن آرام، مختصر، بدون شتاب و با کمان های متوسط است.

4-     سبک هائو:

در اصل توسط وو یوزیانگ که سبک چن تای چوان را در هنان می اموخت، یوجود آمد.شاگرد وو، هائوویزن آن را به پکن آورد خصوصیات آن، سادگی، وضوح، اختصار، حرکات نرم و آهسته با دامنه کم و حرکات پای سخت و استقرارهای عمودی است.

5-     سبک سان:

سان لوتنگ در اواخر سلسله چینگ، ابتدا زینگ یی چوان و سپس به تمرین باگوا چوان و در نهایت سبک هائو، تای چی چوان پرداخت که بر اساس تای چی هائو سبک مخصوص به خودش را ابداع کرد. حرکات آن چابک، به همراه نوسان ها با متد های باز و بسته دست است. یک ویژگی مشخص سبک سان حرکات پای پر تحرک آن می باشد که با چابکی پیش می راند و عقب می نشیند.

با وجود متدهای متفاوت، 5 سبک تای چی چوان ذکر شده در بالا، همگی در اصول اساسی خود یکسان هستند. از هنگام تشکیل جمهوری خلق چین ، تلاشهای زیادی برای ارتقاء هر چه بیشتر تای چی چوان شده است. سازمان فرهنگ و ورزش ، بر اساس سبک سنتی، فرم های جدید زیر را تائید کرده است.

1-     تای چی چوان ساده سده:

بر اساس سبک یانگ، برای مبتدیان طراحی شده و حرکات اصلی آن را در 24 گام ترکیب کرده اند، یادگیری اصول آن ساده است.

2-     تای چی چوان 88 گام:

این نیز بر اساس سبک یانگ است و با حفظ حرکات تای چی جوان سنتی، خصوصیات سبک یانگ را در یک فرم متمرکز تر نشان می دهد.

3-     تای چی چوان 66 گام( ترکیبی):

منتخبی از نقاط قوت سبک های مختلف است و نسبتا" نیرو گیر و مناسب افراد تا حدودی ورزیده است.

4-     تای چی چوان 48 گام :

این هم برای هنرجویان ورزیده تر و بر اساس سبک یانگ است با این حال ویژگی هایی از سبک های دیگر را هم در بر دارد. سرزنده، متعادل، ظریف، و بیگانه با ترتیب سنتی حرکات است.

ج)     ورزشهای تمرینی:

روشهای تمرین تای چی چوان از نظر اصل، برای تمامی سبک ها یکسان است و شامل سه عنصر اساسی، تمرین فردی، تمرین مبارزه دو نفره و توئی شو( هل دادن دستها) می باشد.آنچه مهم تر است و بیشتر تمرین می شود، تمرین های فردی است ماهیت این تمرین ها از نظر مدت زمان، پیچیدگی، سختی و سرعت در سبک های مختلف متفاوت است.

تمرین فردی شامل، تمرین استقرارهای فردی مانند استقرارهای 37 تایی تای چی چوان است که از 70 سال پیش وجود داشته اند، تمرین های درونی تای چی که امروزه به عنوان تمارین درمانی استفاده می شوند، تمرین های مهارت های اصولی تای چی است.

مبارزه دو نفره مربوط به حملات منظم و دفاع و سایر مهارتهای اصولی تای چی است.مبارزه دو نفره مربوط به حملات منظم و دفاع و سایر مهارت های مبارزه بر اساس یک الگوی مشخص است و توسط 2 نفر یا بیشتر می توانند تمرین شوند.

توئی شو یا هل دادن دسته سبکی برای تمرین یا مسابقه است و توسط هر کدام از سبک های تای چی چوان برای ایجاد عکس العمل، مهارتهای مبارزه و کنترل، استفاده می شود.همین طور تمرین های زیادی با سلاح هایی نظیر شمشیر باریک ، شمشیر پهن، نیزه و گرز وجود دارد که توسط یک یا دو نفر اجرا می شوند.

د)     پیش نیازهای اصلی در تمرین:

با وجود تنوع سبک ها، همگی پیش نیازه ای اصلی و یکسانی در تمرین دارند.

1-     استقرار

سر- بطور طبیعی افراشته، بدون نوسان یا کج کردن، دید رو به جلو، دهان بسته، زبان در تماس با سقف دهان-گردن- افراشته، اما منقبض نباشد تا در هنگام تمرین انعطاف داشته باشد.

شانه ها- راحت، شیب دار، نباید خمیده، عقب کشیده، فرو افتاده یا رو به جلو باشند.

آرنج ها- همیشه به طور طبیعی خم و رو به پایین باشند، هرگز نباید خشک و بالاتر از کمر باشد.

مچ ها- راحت، هرگز شل نباشد، هرگز بیش از اندازه خم نکنید، تا نیرو بتواند به راحتی به دستها برسد.

سینه- راحت، کمی فرو رفته هرگز به داخل نکشید و یا بیرون ندهید.

پشت- افراشته و راحت، هرگز خم نکنید.

کمر- رو( مایل) به پایین و قابل انعطاف، از جلو یا پشت بیرون نزده باشد.

ستون فقرات- افراشته، بطوریکه بتوان نیم تنه را به طور طبیعی صاف نگاه داشت.

باسن- اندکی به داخل کشیده و بیرون نزده باشد.

کفل ها- صاف تا اینکه نیرو بتواند آزادانه از پاها عبور کند، پیچیده یا بیرون زده  نباشند.

پاها- ثابت، محکم، زانوها همیشه اندکی خمیده و قابل انعطاف ، آزاد برای چرخیدن و گردش – حرکاتشان نرم، سبک و موزون با توزیع یکسان وزن در آنها.

2) روش های حرکت

در تمام طول تمرین تای چی جچوان بدن باید آرام و طبیعی باشد. هرگز نباید کج و دارای انحناء باشد . ذهن هدایت حرکاتی که باید آهسته، نرم و سبک باشند را به عهده دارد. حرکات بصورت دورانی یا مارپیچ و بدون استفاده از نیروی شدید، سفتی یا نوسان در سرعت، انجام می شوند. با وجود پر تحرکی و سبکی حرکات، انسان یاید همواره کاملا" ثابت باشد و هرگز تمرکز خود را از دست ندهد . هماهنگی بدن ضروری است و در انفجارهای ناگهانی نیرو باید سریع و بدور از خشکی باشد، باید تمام بدن یکپارچه حرکت کند.

تنفس باید آرام و طبیعی باشد تا، نرم، عمیق و متعادل شود. حرکات و تنفس باید با هم هماهنگ باشند، هر چند برای این منظور نباید تنفس اجباری باشد.

در مبارزه ، تای چی چوان بر حفظ سکون و انتظار برای حرکت و واکنش در برابر حرکات حریف، تاکید دارد، شخص باید با پیروی از نیروی پیش رونده اش حریف را کنترل کند، و با یافتن نقاط ضعف او و استفاده از حداقل نیرو از راه مهارت و حساسیت زیاد نیروی بزرگتر را مغلوب کند این امر مستلزم، تمرین زیاد، ایجاد هوشیاری، قضاوت دقیق، عکس العمل هایی سریع و آرامش زیاد است. بعلاوه ، انسان باید نیرویش را افزایش دهد تا مکمل مهارت و آگاهی در مبارزه باشد.

ه)     تای چی چوان و سلامتی

یکی از دلایل محبوبیت تای چی چوان در چین و سایر کشورها ارزشهای درمانی آن می باشد. تمرین های تای چی چوان که همزمان باعث ورزیدگی ذهن و بدن می شوند، مغز را تحریک کرده و باعث انگیختگی در بعضی از قسمتهای آن و موانع حفاظتی در بعضی دیگر می شوند. این امر باعث استراحت ذهن شده، مغز را از برخی هیجانات آسیب زننده ناشی از بیماریها نجات داده و در نتیجه به درمان برخی از بیماریهای مزمن ناشی از اختلال سیستم عصبی کمک می کند.

در تای چی چوان تنفس طبیعی و گاهی شامل تنفس شکمی نیز می شود، بنابراین باعث افزایش تنفس، گردش خون و هضم شده، و به آرامی متابولیسم و عملکردهای خود تنظیم بدن را تحریک می کند، بعلاوه در درمان و پیش گیری از اختلالات عصبی، بیماری قلبی، فشار خون بالا، سل، ورم نای، زخم معده و سایر بیماریهای مزمن، موثر شناخته شده است. موارد بیشماری از بهبود بیماری در اثر تمرین تای چی چوان وجود دارد


سبک های شمالی (چانگ چوان)

1)  سیر تکاملی و خصوصیات

نام چانگ چوان اولین بار در کتاب جی چی گوانگ که 32 فرم چانگ چوان را ذکر کرده بود ، دیده شد . هر چند بعدها ، اصطلاح چانگ چوان ، بر تنوعی از مدارس شمالی سنتی ووشو اطلاق شده نه یک فرم مجزا . بنابراین امروزه چانگ چوان بر سبک ها یی نظیر زاچوان ، هائو چوان ، پائو چوان ، هونگ چوان ، هوا چوان ، فنزی چوان ، چائو جیائو و تن توئی اطلاق می شود . همگی دارای حرکات سریع ، نیرومند ، گسترده با جهش ها و چرخش های فراوان اند . در مبارزه با پیش گامی در حمله ، ضربات بلند ، پیش روی و عقب نشینی سریع و مغلوب کردن حریف با سرعت ، تاکید دارند . در سال 1920 نظریه پرداز ووشو ژدونگ در کتاب خود « طرحی از ووشوی چینی » این سبک ها را این طور توصیف کرد:

« همه چیز حول محور نشاط و سرعت ، حمله و عقب نشینی با سرعت ، تحرک و غیر قابل پیش بینی بودن ، حریف را در حال شک و تردید نگه داشتن و سعی در استفاده از هر روزنه می چرخد . در نتیجه حریف به قدری مشغول است که نمی تواند دفاع موثر انجام دهد . از آنجا که از پیش روی و عقب نشینی سریع ، گریز ، حملات بلند و حرکات گسترده بهره می گیرد ، نام ان چانگ چوان ( مشت بلند ) است » .

پس از تشکیل چین جدید ، سازمان تربیت بدنی ، بر مبنای خصوصیات مشترک سبک های سنتی چانگ چوان ، فرم های جدیدی به وجود آورد . ویژگی چانگ چوان جدید ، حرکات سریع ، پر حرارت ، و آرام ان است . با افزایش شدت حرکات ، فشار بر مفاصل ، عضلات و رباط ها افزایش می یابد ، چانگ چوان جدید با حفظ ویژگی های سبک های سنتی ، هنرمندانه تر و نرم تر و موزون تر است . این امر سبب شده هنرجویان راحت تر مهارت ها و چابکی لازم را کسب کنند . مبنای چانگ چوان جدید ، روتین های فردی است ، گر چه تمارین دو نفره در ان دیده می شوند : روتین های فردی 2 فرم دارد :

الف) روتین های تنظیم شده

سه رده است که توسط سازمان تربیت بدنی پکن تنظیم شده هر مرحله شامل فرم های بدون سلاح ، شمشیر پهن ، باریک ، نیزه و گرز است . هر مرحله دارای حرکات متفاوت است که تکنیک های متفاوت و شدت های خاص خود را می طلبد . هر مرحله رفته رفته دشوار می شود .

ب) روتین های آزاد

ورزشکار با توجه به مشخصات ، سطح و ترکیب روتین ها ، حرکات خود را انتخاب می کند . برای مسابقات ملی ووشو ، قوانین حداقل 3 الگوی حرکت دست ، 5 نوع حرکت پا ،بیش از 5 نوع ضربه مشت و کف دست ، 3 دسته حرکات تعادلی و جهش و 4 نوع روش لگد ، به علاوه  پشتک و وارو را الزامی کرده اند . کل روتین باید کمتر از یک دقیقه و 20 ثانیه نشود . در کنار چانگ چوان جدید ، هنوز هم به سبک های سنتی پرداخته می شود این سبک ها در سالیان اخیر محبوبیت یافته اند . هیچ قانون واحدی ، محتوا ، ترکیب و سطح این روتین را تعیین نمی کند . این امر به سبک های شاخص سنتی ، اختیار کامل می دهد ، مانند زاچوان ، چر تحرک و انعطاف پذیر ، ضربه های متغیر و سریع  خاص فنزی چوان و تاکید چائو جیائو و تن توئی بر لگد .

2)     مهارت های اساسی

عناصر اساسی در تمرین سبک های شمالی ، استقرار ، هماهنگی ، قدرت ، سرزندگی ، ریتم و سبک است . مسابقه دهندگان را بر اساس موفقیت در انجام فنون لازم و چگونگی ترکیب این فنون در روتین می سنجند . الزامات سبک های شمالی عبارتند از :

الف ) استانداردهای حرکات

حرکات و استقرار های سبک های شمالی به عنوان چهار چوب ان شناخته می شوند . چهار چوب شامل استقرار ، حالت (بدن ) بین حرکات و همین طور خود حرکات میشود . استاندارد های حرکت اقتضا دارند که حرکات و استقرار ها در هنگام مسابقه و تمرین درست باشند . این نکته اساسی است که سایر مهارت ها بر  پایه ان شکل میگیرند . استانداردهای حرکتی 60 در صد از امتیاز نهایی در هنگام مسابقه اند .

استقرار صحیح یعنی اینکه ، دست ها و پا ها ، همین طور تنه باید برای هر حالت با نیاز های خاص یکسان شوند . همین طور حالت هایی که به صورت جهشی اجرا میشوند . برای نمونه ، در گونگ بو  پای جلو باید 90 درجه خم شود ، پای پشت صاف و در مابو ، باید کاملا به صورت افقی قرار گیرد . لازمه استقرار های استاندارد ، سر افراشته ، گردن صاف ، شانه ها افقی ، سینه جلو ، پشت صاف و کمر پائین است .

حرکات دقیق بر 4 مهارت اصلی ،  ضربه زدن، لگد زدن ، پرتاب کردن ، و انجام با مهارت حرکات دست برای متوقف کردن حریف بر می گردد . هر یک از تکنیک های مبارزه ، پیش روی یا عقب نشینی ، بلند شدن و افتادن ، پشتک و غلت زدن ، پریدن یا تعادل ، باید واضح و دقیق بوده و دست ها ، پاها ، بدن و چشم ها مطابق استاندارد باشند . سرعت ، قدرت ، بلندی ارتفاع ، ثبات و بلندی صدای حرکات هم باید مطابق الزامات باشند . برای مثال ، هل دادن ، ضربه نوک انگشت ها ، ضربات کوتاه ، ضربه تیغه کشیدن ، همه روشهای حمله با دست باز می باشند ، اما هر کدام متفاوت از دیگری است . جهت ضربه ، و منبع نیرو و نقطه حمله هر یک متفاوت بوده و هر کدام باید تشخیص داده شوند . طبق این گفته « باید در سبک های شمالی ضربه مشت مانند شهاب ، حرکات چشم مانند رعد ، کمر مانند یک مار نرم و پاها استوار و ثابت مثل ریشه درخت باشند » .

ب ) هماهنگی  

در سبک های شمالی هماهنگی کامل دست ها ، چشم ها بدن و پاها و مفاصل ضروری است . بعلاوه تمرکز ، روحیه ، تنفس و نیرو باید با حرکات ترکیب شوند . دو اصطلاحی که اغلب در ووشو با ان رو به رو می شویم « 3 بخش » و « 6 ترکیب »اند . اولین اصطلاح به تقسیم بدن به سه بخش بالایی ، میانی و پایینی اشاره دارد، که باید کاملا هماهنگ باشند . اصطلاح دوم به هماهنگی دست ها و پاها ، شانه ها و کفل ها ، ارنج ها و زانو ها ، روح و ذهن ، ذهن و تنفس ، تنفس و نیرو ، اشاره دارد . این امر یک الزام ضرورت اساسی کلیه سبک های ووشو ، یعنی وحدت کامل بدن را بیان می کند .

ج ) استفاده از قدرت 

ووشو بر نیرو تاکید دارد . لازمه سبک های شمالی ، استفاده کامل از نیرو در مبارزه ، حرکت سریع و دقیق و هماهنگی تنفس و نیرو است . حرکات باید پر حرارت ، سریع ، متمرکز و چابک باشند . با این حال ، فرد باید دقت کند که نیرویش هرگز سخت یا غیر قابل انعطاف نشود .

د ) تمرکز

روح و جسم هر دو باید پیشرفت کنند . حرکت چشم بسیار مهم است و باید کاملا با حرکات هماهنگ باشد هنگام حرکت دست ها ، چشم ها با تمرکز کامل باید دست را دنبال کنند . با این حال ، نباید تمرکز را از راه کشیدگی صورت، اخم کردن ، دندان های به هم فشرده یا فریادهای وحشیانه ، نشان داد . حالت صورت باید آرام و متین باقی مانده و حرکات قاطعانه اجرا شوند .

ذ ) ریتم واضح

سبک های شمالی مرکب از تغییر های بسیار ، در برابر هم قرار دادن حرکات سریع و آرام ، محکم و نیرومند افتادن و خیزان و کشیده و شل است . این تغییرات به تمرین ، ریتم و نوسان می دهند . بدون این ریتم ، فرم خشک و یکنواخت می شود . « متحرک مانند موج ، مرتفع مانند کوه ، پران مانند میمون ، پایین آمدن مثل زاغ ، سر افراز مثل خروس ، تا شونده مثل کمان ، صاف و سیخ مثل کاج ، چرخان مثل چرخ ، سبک مثل برگ درخت ، سنگین مثل یک تکه اهن ، به آرامی عقاب ، و وارد عمل شدن به سرعت باد » این تشبیهات به وضوح ریتم چانگ چوان را توصیف می کنند .

ر ) سبک های شاخص

هر فرم ووشو از راه استقرار ، تکنیک ها ، قدرت و ریتم ، نشان دهنده یک سبک شاخص ووشو می باشد . حرکات باید : جسورانه ، تند و تیز و روان باشند

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 9 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

بعضي اوقات شما بعد از ورزش، احساس درد عضلاني مي كنيد. اگر شما چند روز پشت سر هم مسافتي را با سرعت يكنواخت و آهسته اي بدويد، هرگز سريع تر نخواهيد دويد يا قوي تر نخواهيد شد.

اگر هنگام برداشتن وزنه از زمين، احساس سوزش عضلاني كنيد، آن را به زمين مي گذاريد، در نتيجه روز بعد احساس درد نخواهيد كرد ولي قوي تر هم نخواهيد شد.

هر نوع پيشرفتي در قوي كردن ماهيچه ها توسط فشار آوردن به آنها (ورزش شديد) و جبران مجدد آن( استراحت) حاصل مي شود.


روزي كه شما به بيرون از خانه مي رويد و به شدت ورزش مي كنيد، باعث مي شويد ماهيچه هايتان در طي ورزش احساس سوزش كنند. اين سوزش نشان مي دهد، عضلات شما در حال تخريب شدن هستند. روز بعد، احساس درد عضلاني مي كنيد، چرا كه ماهيچه ها تخريب شده اند و نياز به بهبود مجدد دارند. دانشمندان اين فرآيند را DOMS يعني "درد عضلاني تاخير يافته" مي نامند.

حداقل 8 ساعت وقت لازم است تا اين درد را احساس كنيد. بعد از اتمام ورزش احساس مي كنيد قوي شده ايد، ولي روز بعد، صبح كه از خواب بلند مي شويد، عضلاتي كه ورزش كرده بودند، احساس درد مي كنند.

قبلاً گفته مي شد افزايش مقدار اسيد لاكتيك در ماهيچه باعث اين درد مي شود، ولي هم اكنون معلوم شده است، اينگونه نيست. بلكه تخريب فيبرهاي ( تارهاي) عضلاني باعث ايجاد اين درد مي شوند.

نمونه برداري آزمايشگاهي از ماهيچه در روز بعد از ورزش شديد، نشان داد خونريزي و قطع اتصال فيلامان هاي ماهيچه( كه باعث نگهداري فيبرهاي عضلاني مي شود) در اثر سائيده شدن آنها بر روي هم در طي انقباض عضلاني، باعث ايجاد اين درد مي شود.

دانشمندان با اندازه گيري مقدار آنزيم ماهيچه اي بنام CPK (كراتين فسفوكيناز) در خون، ميزان تخريب عضلاني را تخمين مي زنند.  CPK در حالت عادي در ماهيچه وجود دارد ولي هنگام تخريب عضلات وارد جريان خون مي شود. ورزشكاراني كه بيشترين افزايش CPK خون را بعد از ورزش دارا باشند، بيشتر احساس درد عضلاني خواهند داشت. بر اين اساس، محققين نشان داده اند افرادي كه علي رغم احساس درد در هنگام ورزش، به عمل خود ادامه مي دهند، در روز بعد بيشتر از ساير افراد احساس درد خواهند داشت.

بسياري از افراد فكر مي كنند اگر بعد از ورزش سخت و شديد، سرعت و شدت آن را كاهش داده و خنك شوند، اين درد را نخواهند داشت. ولي اينطور نيست. خنك شدن باعث برداشت سريع اسيدلاكتيك از عضلات مي شود، ولي همانگونه كه گفته شد مقدار اسيد لاكتيك نقشي در ايجاد اين درد ندارد.

همچنين كشيدن عضلات بعد از ورزش و انبساط آنها، در جلوگيري از اين درد نقشي ندارد زيرا اين درد در اثر انقباض فيبرهاي عضلاني نيست، ولي اگر اينطور بود انبساط عضلات در كاهش درد نقش خواهد داشت.

درد عضلاني بعد از ورزش شديد بايستي به صورت يك راهنما براي انجام تمرينات ورزشي در نظر گرفته شود.

اگر هنگام ورزش شديد در يك روز در ماهيچه هايتان احساس سوزش كرديد، ديگر ورزش را ادامه ندهيد تا آنها كاملاً آسيب نبينند و مجدداً بعد از مدتي با سرعت و شدت كمتري آن را شروع كنيد تا احساس سوزش كنيد. اين عمل را به همين ترتيب انجام دهيد تا احساس كنيد عضلاتتان سفت شده اند، سپس ورزش را براي آن روز تمام كنيد.

 روز بعد بسته به اينكه عضلات شما چقدر درد مي كنند، مي توانيد با سرعت آهسته، ورزش را ادامه دهيد يا اينكه اصلاً ورزش نكنيد.

ولي هرگز روز بعد آنقدر ورزش نكنيد تا دوباره احساس سوزش عضلاني كنيد، بلكه بايستي چند روزي به آرامي ادامه دهيد تا اين احساس درد در شما كاملاً از بين برود.

بيشتر ورزشكاران يك روز ورزش شديد مي كنند و بعد از آن تا هفت روز به آهستگي و خيلي ملايم به ورزش خود ادامه مي دهند و مجدداً بعد از هفت روز، يك روز به سختي ورزش مي كنند.

براي راهنمايي شما، چند نمونه از فعاليت ورزشكاران حرفه اي را بيان مي كنيم:

- دوندگان جهاني دوي ماراتون  ، فقط 2 بار در هفته با شدت و سرعت زياد مي دوند.

- قهرمانان وزنه بردار در مدت 2 هفته، فقط يك مرتبه وزنه هاي خيلي سنگين را بلند مي كنند.

- ورزشكاران حرفه اي پرش ارتفاع، يك بار در هفته تا ارتفاع خيلي بالا مي پرند.

- پرتاب كننده هاي وزنه، فقط يك بار در هفته، تا مسافت هاي طولاني وزنه پرتاب مي كنند.

در كل بايستي گفت تمرينات ورزشي بايستي بصورت چرخشي، يك روز با شدت و بعد از آن مدتي استراحت براي بهبود همراه باشد.

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 9 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

حرکات و سبکهای ووشو را میتوان از چند دیدگاه بررسی و تقسیم بندی نمود:

۱ - گسترش جفرافیایی

رشد و گسترش ووشو در نقاط مختلف چین تحت تاثیر شرایط اقلیمی و وجود دشتها ،جنگلها ، کوهستانها ، رودخانه ها و غیره قرار گرفته و سبکهای مختلفی بوجود آمده اند. در قسمتهای شمالی چین بواسطه وجود دشتهای هموار ، سبکهایی بوجود آمدند که در آنها ژست های باز و سبک ،حرکات سریع ، چابکانه و پرقدرت و ریتم واضح بچشم میخورد. در این سبکها از تکنیکهای دویدن ، جهش ، چرخش و معلق زدن ،استفاده میگردد. از معروفترین سبکهای شمالی ووشو که بنام مشت بلند هم از آنها یاد میشود میتوان به چانگ چوان ( شامل چا چوان و خوا چوان ) اشاره کرد.



در قسمتهای جنوبی چین بدلیل وجود رودخانه ها ، جنگلها ،مردابها و کوهستانها سبکهایی بوجود آمدند که دارای ویژگیهایی مثل : حرکات کوتاه و صریح ، اعمال قدرت ، استقرارهای محکم و موضع گیری های خوب بدن جهت آمادگی واکنش درمقابل حملات از هر سو ،می باشند. از معروفترین سبکهای جنوبی که بنام مشت کوتاه هم از آنها یاد میشود میتوان به نان چوان و مدارس متعددی همچون هونگ ، لیو ، چای، و لی ، اشاره کرد. نان چوان کاران اغلب با عضلات متورم اعمال قدرت نموده و فریاد میکشند.




۲- سیستم نرم و سخت

حرکات ووشو در دو سیستم حرکتی سخت (با استفاده از قدرت عضلات و مفاصل) و نرم (با استفاده از نیروی تنفس و تمرکز قوای ذهنی) به اجرا در می آیند.

در سیستم سخت یا بیرونی بیشتر به حرکات و تمرینات قدرتی و عضلانی پرداخته شده و آمادگی فیزیکی از اهمیت بالایی برخوردار است . این سیستم را اصطلاحا " وی چیا (Wei Chia) " مینامند و از معروفترین سبکهای آن میتوان به شائولین چوان ، دی تنگ چوان ،فنزی چوان ،و . . . اشاره کرد .




در سیستم نرم یا درونی که بر پایه پرورش ، ذخیره و کاربرد نیروی " چی " استوار است ، قدرت عضلانی نقش و تاثیر چندانی ندارد و انقباض عضلانی در کمترین میزان خود صورت میگیرد. در این سیستم از ضربات تند و خشن ، افت و خیز های شدید و نعره های بلند خبری نیست . این سیستم را اصطلاحا " نی چیا (Nei Chia) " مینامند و از معروفترین سبکهای آن میتوان به هسینگ آی چوان ، پاکوا چوان و نهایت برتر " تای چی چوان " اشاره کرد.




حرکتی از سبک یانگ تای چی چوان

-----------------------------------------------

نمایی از سبک پاکوا چوان (پاکوا جانگ)




۳- تمرینات فرم و مبارزه آزاد

ووشوی چینی را از نقطه نظر حرکت میتوان به دو دسته مهم طبقه بندی کرد:

* تمرینات فرم : فرمهای ووشو که با دست خالی ، با سلاح و یا بصورت مبارزه گروهی تمرین میشوند ، آمیزه ای هستند از مشت زدن ، لگد زدن ، پرتاب کردن ، غلبه کردن ، تسلیم شدن و حرکات یورشی در مجموعّه ای از تمرینات منظم و منطبق بر قوانین خاصی که از الگوهای مختلفی مرکب از حمله و دفاع ، پیشروی و عقب نشینی ، استقرارهای ایستا و پویا ، تندی و کندی ، خشونت و لطافت ، نرمی و سختی و غیره تبعیت میکنند.

از سبکهای دست خالی ووشو میتوان به تای چی چوان ، نان چوان ، چانگ چوان ، شینگئی چوان ، پاکوا جانگ ، باجی چوان ، تونگ بی چوان ، فنزی چوان ، پیگوا چوان ، شائولین چوان ، چوجیائو چوان ، دی تنگ چوان ، شیانگ شینگ چوان ، و . . . . اشاره کرد. تمرینات با سلاح با استفاده از سلاح های کوتاه (شامل شمشیر پهن ، شمشیر باریک و خنجر) ، سلاح های بلند (شامل نیزه ، چوب ، قداره ، و شمشیر پهن با دسته بلند ) ، سلاح های دوتایی (شامل جفت شمشیر پهن ، جفت شمشیر معمولی ، جفت چنگک ، جفت تبرزین ، جفت نیزه دوسر) و سلاح های انعطاف پذیر ( مثل زنجیر ۹ تکه ، جفت زنجیر ، یک شمشیر پهن با یک زنجیر ، چوب ۳ تکه ، چکش . کمند وغیره) انجام میشوند .



مبارزات گروهی نیز در زمره حرکات فرم قرار گرفته و شامل روشهای مبارزه دست خالی با یک حریف دست خالی یا یک حریف مسلح به سلاح های بلند و کوتاه ،و مبازره بوسیله یک یا دوسلاح با حریف دست خالی یا حریف مسلح به یک یا دوسلاح بلند یا کوتاه . همچنین اجرای فرمهای گروهی بدون سلاح یا با سلاح نیز به طبقه تعلق دارند.




* مبارزه آزاد : حرکات این طبقه عبارتست از هرگونه مبارزه آزاد مابین دو مبارز که با استفاده از هوش و زکاوت و تکنیک ، تحت شرایطی خاص و مطابق قوانین معینی انجام میگیرد. مبارزه آزاد " سان شو (San Shu) " ، مبارزه " پوش هند (Tui Shu) " و مبارزه تن به تن با سلاح کوتاه ، گستره این بخش را تشکیل میدهند.

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 9 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 9 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

نانچوان یا بوکس جنوبی یکی از سه سبک اصلی و استاندارد ووشو جهان بوده که به علت دارا بودن مشخصات منحصر به فرد خود اعم ازقدرت وسرعت و انعطاف پذیری جایگاه ویژه ای در بین هنرجویان ایرانی دارد . این سبک در قسمت تالو ( اجرای فرم) به سه صورت اجرای فرم استاندارد نانچوان(فرم بدون سلاح با مشخصات سبک) نن گوئن(فرم سلاح چوب) نن دائو(فرم سلاح شمشیرپهن) به مسابقات جهانی والمپیک قدم می گذارد.


ودرقسمت سانشو(مبارزه آزاد) با قوانین کاملا"علمی همگام با دیگر سبکهای ووشودرمیادین جهانی حاضرمی گرددنانچوان بطورگسترده ای درجنوب چین تمرین می شود.درزمان سلسله مینگ(1368-1644م)پایه گذاری شده وسبکهای مختلفی دارد.بین مشهورترین آنها پنج سبک وجود دارد



خانواده ای هو و نگار و کای و لیو و لی و مو و چندسبک دیگرکه کمترشناخته شده مانند بوکس(پنجه)و(بوکس ببرسیاه)



نانچوان روی حالت چمباته زدن همواره با نقطه ثقل پائین وکارپیوسته پاها تاکید دارد و دارای ضربه های مشت نیرومندی است



نانچوان بوسیله ترکیب حرکات با تعدادی پرش و قدرت پا و نفس کشیدن و صداهای مقطعی تولید می شود



نانچوان در تمام مناطق جنوب رود CHANGJمشهوریت داردومحبوب میباشد



مخصوصا درفی جین گوان دونگ و وهیان وجاین جین و زی جاجین و جیانگ شواز محبوبیت خاصی برخوردار است




نانچوان یکی از منابع و سرچشمه های بوکس چینی می باشدبا یک سرگذشت
وتاریخ دیرینه
+ نوشته شده در  جمعه 1391/07/21ساعت 9 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

حالت مبازه در ساندا

+ نوشته شده در  جمعه 1391/05/20ساعت 3 بعد از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

مارگیری در جلو سالن ورزشی توسط استاد بابازاده


+ نوشته شده در  جمعه 1391/05/20ساعت 2 بعد از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

توجه کنید از سن 3ساله تا 90 ساله می تواند در این رشته ورزشی ووشو تمرین کنه هیچ مشکلی هم نداره

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1391/02/28ساعت 4 بعد از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

سلام عزیزان شرمنده بااینکه وقت زیادی ندارم برای گذاشتن مطالب ورزشی که بروز باشد معذرت می خواهم چون اگه بازدید بیشتر باشه من هم مجبور میشم مطالب  زیادی بگذارم

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1391/02/28ساعت 3 بعد از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1391/02/04ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 


ابتدا چند نکته اخلاقی در مورد ورزش های رز

چند درس

 امام علی (ع) :خشم جایگاه شیطان است

هیچ نیرومندی نیرومند تر از آن نیست که بر خود چیره شود

نصیحت استاد

 یک شاگرد بعد از هزار روز تمرین هنوز یک مبتدی است که بعد از ده هزار روز تمرین به این نتیجه میرسد.  (( ماسو تاتسو اویاما))

 

 

هر مکانی میتواند یک دوجو (( محل تمرین )) باشد.  ((مثل بودایی))

 

 

کسب شناخت دیگران خرد است و کسب شناخت خود ‘ روشن بینی.  ((لائو تـزو))


ابتدا چند نکته اخلاقی در مورد ورزش های رز

چند درس

 امام علی (ع) :خشم جایگاه شیطان است

هیچ نیرومندی نیرومند تر از آن نیست که بر خود چیره شود

نصیحت استاد

 یک شاگرد بعد از هزار روز تمرین هنوز یک مبتدی است که بعد از ده هزار روز تمرین به این نتیجه میرسد.  (( ماسو تاتسو اویاما))

 

 

هر مکانی میتواند یک دوجو (( محل تمرین )) باشد.  ((مثل بودایی))

 

 

کسب شناخت دیگران خرد است و کسب شناخت خود ‘ روشن بینی.  ((لائو تـزو))

 

 

هیچ چیز برای یک ذهن با اراده غیر ممکن نیست.

 

آنکه کنترل شخصی ندارد ‘ نه عقل دارد و نه قدرت تمرکز فکر‘ و آنکه تمرکز فکر ندارد ‘آرامش ندارد و آنکه آرامش ندارد چگونه  شاد  و  خرسند باشد.

 

((بها گاوادگیتا))

 

 صبر و شکیبایی از خصوصیات یک مرد است.  ((کوا یی کوتـزو))

 

 

کسانی که در امور جزئی و پیش پا افتاده زندگی از خود صبر نشان میدهند و خود را کنترل میکنند در آینده نیز در رویارویی  با  مسائل بزرگتر و مهمتر از قابلیت مشابهی برخوردار خواهند بود.

 

تا زمانی که خودتان را با تمامی ضعفها نپذیرید‘ چیزی نخواهید آموخت. شما باید این حقیقت را قبول کنید که نقاط  ضعف  و نقاط قوت دارید و بایستی قابلیتها و استعدادهای خودتان را توسعه دهید.  (( بروس لی))

 

 

به جای اینکه هر کاری را به نحو احسن انجام دهید سعی کنید آن کار را تا آنجا که در توان شماست به طور کامل انجام دهید. نیروی ذهن نامحدود و نیروی عضلات محدود است.  ((کویچی توهی)) 

 

شما شاید برای مدت زیادی تعلیم گیرید ‘ مدت بسیار طولانی‘ ولی اگر شما فقط  دستها و پاهایتان را حرکت دهید و مانند یک عروسک خیمه شب بازی به بالا و  پایین بپرید در این صورت یاد گیری هنررزمی با یاد گیری رقص نباید آنچنان تفاوتی داشته باشد بنا بر این شما اصل موضوع را درک نخواهید کرد و در درک خمیر مایه هنرهای رزمی ناموفق خواهید بود .  ((گیچین فوناکوشی))

 

 علم و عمل یکی و یکسان هستند.  ((سامورایی ماکزیم))

 

 

برای دستیابی به پیروزی بایستی خود را به جای حریفتان بگذارید . اگر شما خود را درک نکنید صد در صد می بازید.

 

اگر خودتان را درک کنید پنجاه درصد مواقع پیروزید ولی اگر خود و حریفتان را درک کنید صد در صد پیروزید.  (( تسو توما اوشیبا))

 

 

دانش فنی کافی نیست‘ شخص باید فراتر از فنون پیش رود . د ر صورتی که هنر خارج از ضمیر ناخود آگاه رشد یابد تبدیل به هنر بی هنری می گردد.

 

(( دایستسو سوزوکی))

 

 

ذهن یک انسان کامل و پختـه به آیینه ای می ماند‘ چیزی را جذب نمیکند‘ در انتظار چیزی هم نیست‘ هر چیز را باز می تاباند و در خود نگه نمیدارد به همین دلیل فرد کامل بدون بکار گیری سعی فراوان‘ با تلاش بی زحمت عمل میکند. ((چوانگ تـزو))

 

 بر اثر تقلا و تلاش کمتر‘ از قدرت و سرعت بیشتری برخوردار خواهید بود.  (( بروس لی))

 

 ترس وجود خارجی ندارد و فقط  سایه ای بیش نیست که فاقد جسمیت است.   ((استاد هان))

 

 به افکار منفی اجازه ورود به ذهنتان را ندهید چرا که آنها همچون علفهای هرز جرات و شهامت و اعتماد به نفس شما را در خود خفه کرده و نابود میسازند.

 

(( بروس لی))

 

 

از طریق تجسم کردن موفقیت به جای شکست میتوان اعتماد به نفس را پرورش داد نه از طریق داشتن اعتماد کامل .  (( بروس لی))

 

 

افکار منفی فقط بوسیله تشویقها و توجهات شما قدرت میگیرند و باعث  از پا در آوردن شما میگردند. دستیابی به صد پیروزی در طی صد مبارزه مهارت خارق العاده ای نیست ‘ ولی مغلوب ساختن دشمن بدون کوچکترین مبارزه بالاترین مهارتهاست.  (( سا ن تـزو))

+ نوشته شده در  دوشنبه 1391/02/04ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1391/02/04ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1391/02/04ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1391/02/04ساعت 10 قبل از ظهر  توسط علی بابازاده  |